POLSPORT

Na wstępie wyjaśnienie: potępiam postawę Patryka Małeckiego wypinającego się na własny klub, uważam, że zachowuje się głupio, nieprofesjonalnie, swoim zachowaniem szkodzi przede wszystkim samemu sobie, rujnuje własną karierę, odleciał, odwaliło mu itp. Co powiedziawszy stwierdzam, że żal mi go. A to dlatego, że wszystkie jego wybryki wynikają z jego wielkiej ambicji i woli gry dla swego ukochanego klubu, czego brakuje ta wielu piłkarzom Ekstraklasy i nie tylko. Oczywiście ambicja Małeckiego jest chorobliwa, bo to prosty człowiek, który szybciej mówi i działa niż myśli. Pisałem już kiedyś, że przypomina mi i to nie tylko z fryzury Kmicica z czasów warcholskich nim stanął się Babiniczem. Pisałem wówczas, a było to po bramce, dzięki której Wisła znalazła się tak blisko awansu do Ligi Mistrzów, że zdecydowanie jest kimś, kto byłby w stanie rzucić się samotrzeć na oddział Szwedów w obronie Króla, co być może się ziści, jeśli na Euro 2012 trafimy do grupy z drużyną Zlatana i jego kumpli (dziś wiemy, że szanse na to, że Małecki zagra na turnieju są równie niewielkie jak to, że przyjdzie nam zagrać ze Szwedami, bo byłoby to możliwe dopiero w finale).

Ale wszystkie te jego wyskoki jak odmowa gry w sparingu za czasów Henryka Kasperczaka, obrażanie pikników, którzy gwiżdżą na własną drużynę, zamiast ją wspierać do końca, czy ostatnia odmowa podania ręki trenerowi Kazimierzowi Moskalowi, który ściąga go z boiska (po naprawdę kiepskiej grze, z czego piłkarz musiał zdawać sobie sprawę) wynikały z frustracji, że mu nie idzie, że w niego nie wierzą, że nie dają szansy, a on tak bardzo by chciał. Nie były to gierki pazernego na kasę grajka, inspirowanego przez równie pazernego menedżera. Choć rozumiem, że dodatkową frustracją musiała być dla niego świadomość, że on, który w każdym meczu zostawia na murawie serducho i płuca, który z miłości do Wisły wytatuował sobie portret ikony klubu, Henryka Reymana, zarabia o wiele mniej niż cudzoziemscy najemnicy, których wartościowi dla drużyny jest znacznie mniejsza, jak choćby Kew Jaliens czy Michael Lamey.

Wiem, że to nieco karkołomna analogia, ale Małecki w tym locie ćmy ku świecy przypomina mi Carlosa Teveza, który w podobny sposób i z podobnych pobudek psujących sobie karierę. Dopiero co żałowałem tu, że Argentyńczyk stacza się w piłkarski niebyt, bo szanuję takich pasjonatów jak on, a przy tym Tevez łączy w sobie oba znaczenia tego słowa - jest człowiekiem mającym wielką pasję do czegoś, bezgranicznie czemuś oddany i jednocześnie osobą gwałtowną, niecierpliwą, łatwo wybuchającą gniewem - za SJP). Rozumiałem go, kiedy się awanturował o to, że za mało gra w Manchesterze United, bo czuł, że może dać temu klubowi dużo więcej. A potem rozumiałem frustrację, że tak długo nie dostaje stałego kontraktu (wypożyczenie wygasało, Sir Alex zwlekał z wykupieniem, padały sugestie, że klub się z nim pożegna). Podobnie było z Małecki, który do dziś nie doczekał się nowego kontraktu.

Tytuł zdobyty z Robertem Maskaantem Wisła w dużej mierze zawdzięczała postawie Małeckiego na wiosnę. Może nie był najlepszym strzelcem drużyny jak Tevez, który zakończył pierwszy sezon w Manchesterze City z 26 golami we wszystkich rozgrywkach i tytułem Najlepszego Piłkarza w plebiscycie i kolegów-piłkarzy i kibiców), ale miał prawo czuć się filarem drużyny i z podobnym zdumieniem jak Argentyńczyk, odnalazł się na ławce rezerwowych, albo zmieniany niewiele po przerwie, co ostatecznie pchnęło Teveza do bunty, odmowy wyjścia z ławki na mecz z Bayernem Monachium i pójścia na klasyczny AWOL (Absent WithOut Leave, po naszemu NBU czyli Nieobecny Bez Usprawiedliwienia), co kosztowało go już ponad 10 mln funtów straconych pensji i premie. Małecki podobnie lekceważy sobie pieniądze i grzywny, których zapłacił już tyle, że właściwie nie jest do końca pewne, czy w ogóle zarobił coś w klubie.

Dobrze, że Patryk ochłonął szybciej niż Tevez, który wolał grać w golfa w Argentynie niż wrócić do Manchesteru. Oświadczenie jakie Małecki rozesłał do mediów oświadczenie, w którym przeprasza właściciela klubu, trenera i kolegów za zachowanie i deklaruje przyjęcie każdej nałożonej kary. To dobry ruch, wreszcie ktoś mu coś dobrze doradził. To dobrze, że ktoś próbuje uchronić go przed autodestrukcją. Może ktoś będzie umiał wykorzystać jego chorobliwą ambicję na boisku i jednocześnie skanalizować wszelkie frustracje. Co by nie powiedzieć o Małeckim, nie wolno stawiać na nim kreski.