POLSPORT

To ciekawy paradoks, że wyśniony awans do Ligi Mistrzów o mało co nie zapewnili Wiśle dwaj z trzech Polaków, jacy się jeszcze ostali w drużynie po czystkach Stana Valxa i trenera Roberta Maaskanta, za to cudzoziemcy, którzy wcześniej wywindowali ją na wyższy poziom i dawali nadzieję na wymarzony awans do elity, właśnie teraz kompletnie zawiedli Białą gwiazdę. Patryk Małecki wygrał Wiśle mecz w Krakowie. W Nikozji wypadł kiepsko, niczym się nie wyróżnił, za to błysnął Cezary Wilk, jednym z najlepszych wiślaków na boisku, zdobywca fantastycznej bramki, która o mały włos nie okazała się przepustką do raju. Pierwszego gola wrzucił sobie do siatki Sergiej Pareiko (nawet jeśli cześć winy ponosi Małecki, który pilnował słupka), dobry bramkarz, który okazał się tym puzzelkiem, jakiego Wisła poszukiwała od lat. Bynajmniej nie twierdzę, że od teraz jest już zły i się nie nadaje. Wybronił przecież też kilka groźnych strzałów. Po prostu popełnił błąd w najgorszym momencie w jakim mógł mu się przytrafić.

Niczym w obu spotkaniach nie wyróżnił się Maor Melikson, a przecież to właśnie po nim oczekiwaliśmy błysku geniuszu, tego, że zrobi różnicę. Nie zrobił. Z obu spotkań jestem w stanie przypomnieć sobie jego dwa świetne podania do Cwetana Genkowa, których Bułgar nie potrafił wykorzystać (kolejny zawód) i strzał z wolnego w poprzeczkę. Być może kiepską postawę w Nikozji usprawiedliwia ów tajemniczy uraz (i krwiak), o ile rzeczywiście miał miejsce a nie był psychologiczną ściemą Maaskanta. Ale jeśli uraz był, to Holender niepotrzebnie tak długo trzymał rażącego bezradnością Izraelczyka na boisku, który pierwszy raz zaistniał w 40 minucie meczu, łapiąc żółtą kartkę za symulowanie. Ale przecież i w pierwszym spotkaniu zdrowy Melikson nie czarował podaniami, ani zaskakującymi strzała mi jak w spotkaniu z Liteksem. Zadecydowała klasa rywala? Nie byłby jednak Melikson tą gwiazdą z Bundelsigi czy La Liga, która niechcący, przypadkiem zbłądziła do polskiej Ekstraklasy?

Wisłę zdecydowanie zawiedli też cudzoziemscy obrońcy. Jak Michael Lamey, po którym w żaden sposób nie widać było doświadczenia w Lidze Mistrzów, w niczym nie wspomógł ataków, gdy było to potrzebne, w defensywie kompletnie nie radził sobie z pilnowaniem Brazylijczyka Manduki, czy Junior Diaz, którego dla odmiany wciąż ogrywał Macedończyk Trickovski. Środkowi obrońcy Kew Jaliens i Osman Chavez grali niepewnie, ten drugi zaś - skała w Ekstraklasie - zawalił trzeciego gola, pozwalając Ailtonowi odwrócić się z piłką na polu karnym. Gervasio Nunez, który świetnie spisywał się jako defensywny pomocnik (i asystent przy golu Małeckiego), zupełnie nie sprawdził się na prawym skrzydle, ale może to nie jego wina, że tam się znalazł.

I nie jest bynajmniej tak, że gdyby Wisła dowiozła szczęśliwy wynik 1:2 do końca spotkania i awansowała, o każdym z wymienionych piłkarzy miałbym diametralnie odmienne, pozytywne zdanie. Biała gwiazda w obu meczach była gorsza i odpadła zasłużenie. Patrząc na bezradność piłkarzy Maaskanta w starciu z będącymi w ich zasięgu Cypryjczykami, zastanawiałem się co będzie jak w grupie trafią na Barcelonę, Inter i Borussię Dortmund. Chociaż i Lech kiepsko spisywał się w meczach o Ligę Europejską, ale w grupie pozwolił poczuć dumę wszystkim Polakom.

Na koniec jeszcze spostrzeżenie Marcina Żewłakowa, byłego piłkarza Apoelu, z którym komentowaliśmy mecz w nSporcie. Zauważył on, że w meczu w Nikozji los sprzyjał tym, którzy o coś walczyli, angażowali się, starali, a nie wyczekiwali. Wisła postanowiła bronić wyniku z Krakowa, walczył Apoel i został nagrodzony dwoma golami. I zadowolony z wyniku spuścił z tonu, przebudziła się za to Wisła, której grunt zaczął się palić pod nogami i ruszyła do boju. Po świetnej zmianie jaką dał Ivica Iliew, goście strzelili gola na wagę awansu. Wówczas jednak znów zaczęło zależeć Apoelowi, przycisnął, szła akcja za akcją, aż w końcu Ailton dopiął swego. Czyli fortuna jest łaskawa, dla tych, którzy chcą i ryzykują...

No nic, czekaliśmy 15 lat na mistrza Polski w Lidze Mistrzów, to poczekamy i szesnasty. Jeśli Wisła będzie nadal budowana z taką konsekwencja jak od roku i przez ten sam duet Valcx/Maaskant, jest nadzieja, że za rok może się udać...