POLSPORT

Oto kilka moich kategorii, ale może macie własne:

Najbardziej spektakularny

Tu chyba wszyscy będziemy zgodni, że przejście David Villi z Valencii do Barcelony za 40 mln euro. Oto jedna z najlepszych drużyn świata pozyskuje mistrza świata, którego wkład w triumf Hiszpanii był ogromny. Ryzyko żadne. Nie ma lęku, że Villa np. nie zaadaptuje się w lidze hiszpańskiej jak Dmytro Czygriński, bo jest jej czołowym strzelcem (W 166 występach dla Valencii zdobył 103 bramki). Moim prywatnym transfer ten byłby zupełnie niepotrzebny, gdyby Barca bezsensownie nie pozbyła się Samuela Eto'o, ale w obecnej sytuacji posunięcie perfekcyjnie, zwłaszcza, że tak bardzo pasuje do kombinacyjnej gry Katalończyków, a dzięki kadrze jest z większością zawodników zgrany.

Najbardziej pokerowe zagranie

Tu palmę pierwszeństwa zgarnia Alex Ferguson za transfery Javiera Hernandeza, Bebe i Chrisa Smallinga. Z dużym respektem podchodzę do zakupów Szkota, który przez lata kariery dojrzał w dzieciakach talenty, a potem wyprowadził je na gwiazdy światowego futbolu. Czy tak będzie w przypadku Chicharito, portugalskiego sieroty oraz młodego obrońcy? Nie mam pojęcia, a jednak Ferguson zdecydował się wydać na dwóch pierwszych po 10 mln euro. Czy okażą się odkryciem na miarę Cristiano Ronaldo czy zapomnimy o nich wkrótce, jak o innych niewypałach trenera „Czerwonych diabłów” jak Eric Djemba Djemba? Ryzyko jest ogromne. Meksykanie lepiej radza sobie w lidze hiszpańskiej niż angielskiej jak pokazuje przykład Giovaniego dos Santosa czy Carlosa Veli, talentów nie mniejszych niż Hernandez. Co wyrośnie z Bebe, byłego reprezentanta drużyny bezdomnych, który w karierze nie rozegrał jeszcze minuty w pierwszej lidze?

Najlepszy produkt za najlepszą cenę

W pierwszej chwili chciałoby się powiedzieć, że Chamakh, gdyż tak bardzo nie lubiący wydawać pieniądze Arsene Wenger pozyskał gwiazdora Bordeaux za darmo albo Joe Cole za którego Liverpool też nie musiał płacić ani grosza. Ale że chwilo obaj jeszcze mnie nie zachwycili w nowych zespołach, uważam, że największym wygranym jest tu AC Milan, który pozyskał Ibrahimovića. Za niechcianą w Barcelonie gwiazdę kilka razy jaśniejszą niż Marokańczyk zdołał zbić cenę z 70 mln euro do 24 mln! Plus to, co Silvio Berlusconi będzie musiał wydać na paliwo do samolotu, który wypożycza Szwedowi, żeby ten miał komfortowy dolot na kadrę i z powrotem.

Transferowy nonsens

Yaya Touré z Barcelony do Manchesteru City za 29 mln euro. Oczywiście transfer sam w sobie nonsensem nie jest. Piłkarz to bardzo dobry, w Katalonii niedoceniony, na pewno City będzie miało z niego pożytek, zwłaszcza, że w defensywie świetnie będzie się rozumiał z bratem. Ale płacić takie pieniądze za defensywnego pomocnika, czynić przy tym piłkarza odpowiedzialnego za rozbijanie ataków i przerywanie gry najlepiej opłacanym zawodnikiem Premier League? Niby kto bogatemu zabroni, w dodatku rola jaką w nowobudowanej Chelsea odegrał Claude Makelele pokazuje jak kluczowa to pozycja, ale jednak zgroza! I psucie rynku! Jak pisałem we wstępie nonsensowny jest dla mnie także transfer do City Balotellego, jakby mało tam było skutecznych napastników, zwłaszcza, że Roberto Mancini dostaje kolejnego piłkarza o wyjątkowo trudnym charakterze. Żeby jednak pochwalić za coś szejków z City - chwalę za transfer Aleksandara Kolarova z rzymskiego Lazio, który choć nie tani (19 mln euro) to świetny zawodnik i bardzo potrzebny.

Transfer trenerski

To sprawa jest oczywista: Jose Mourinho z Interu do w Realu Madryt, a w miejsce Portugalczyka Rafael Benitez z Liverpoolu. Obaj na razie mają gęby pełne frazesów (Rafa: „osiągnę z Interem więcej niż Mourinho!” Jose: „jeśli Inter zdobędzie Superpuchar Europy tak naprawdę będzie to trofeum wywalczone przeze mnie!”). Obaj zaczęli sezon od falstartu, ale i tak oczy wszystkich zwrócone są na ich ławki trenerskie.

Transferowa żenadka i transferowy szacun

Rozczarował mnie Thierry Henry, który po wyjątkowo kiepskim sezonie (ręka w meczu z Irlandią, kompromitacja Francji na mundialu w RPA), na koniec przeniósł się z Barcelony do New York Red Bulls. Co oznacza, że na koniec kariery postanowił w lekki, łatwy i przyjemny sposób powiększyć sobie pokaźne przecież konto, rozmieniając wielką karierę na drobne. Nie to co legenda Realu Madryt, Raul, który zamiast kolejnych milionów w Katarze czy Arabii Saudyjskiej wolał podjąć wyzwanie, zmienić klub i ligę na dużo gorszą, ale powalczyć jeszcze o coś, udowodnić coś sobie i paru osobom. A wszystko to pod wodzą trenera-zamordysty - Feliksa Magatha. Początki jak widać trudne, ale i tak wielki szacun za decyzję!

A w Polsce?

Najbardziej spektakularnych transferów dokonała Polonia Warszawa, płacąc rekordowy milion euro za Artura Sobiecha oraz sprowadzając Euzebiusza Smolarka, który z kolei stał się najlepiej zarabiającym piłkarzem Ekstraklasy. I obaj powoli zaczynając spłacać wydaną na nich fortunę. Spektakularne były też powroty Macieja Żurawskiego i Artura Wichniarka, dopóki jednak obaj byli reprezentanci Polski nie wyszli na boisko. Wydaje się, że najlepszy transferowy deal zrobił GKS Bełchatów sprowadzając Marcina Żewłakowa, który będąc nieprzygotowanym do sezonu rządzi w Ekstraklasie (cztery gole, w tym dwa przeciwko Legii) i powinien być wyrzutem sumienia dla prezesów wszystkich pozostałych polskich klubów.

REKRUTUJ! Przyłącz się do kampanii „The Recruiter” i weź udział w wyścigu o nowiutkie Porsche 911 Carrera! Znakomite nagrody do wygrania co tydzień i co miesiąc przez cały czas trwania konkursu.