POLSPORT

Grzelakowi się upiekło - widocznie nie znaleziono na niego paragrafu. Co innego Iwański. „Gest Kozakiewicza”, który w powszechnym rozumieniu wykonany niestety także wśród dzieci stanowi wizualizację obelgi odnoszącej się do wulgarnej nazwy męskiego organu płciowego, czym zawodnik dopuścił się wykroczenia z art. 140 kodeksu wykroczeń – napisali w zawiadomieniu o popełnieniu wykroczenia urażeni kibice.

Nie jestem prawnikiem, ale sądzę, że Iwański doskonale się wybroni. Nie dlatego, że udowodni, iż kibice Legii przez cały sezon mecz w mecz przekazywali swoim piłkarzom dokładnie to samo przesłanie. Że poniosły go emocje, miał dość szydery po każdym kontakcie z piłką, dość lżenia kolegi, który szykował się dopiero do wejścia na murawę, dość braku dopingu, który mógłby pomóc w trudnej chwili. To żadne wytłumaczenie. Profesjonalny piłkarz powinien umieć powstrzymać się od gestów w kierunku trybun, bez względu na to jak nie był by obrażany. Nawet jeśli są to jego własne trybuny, co z pewnościa poteguje frustracje. Ale wkurzyłeś się, to daj ujście frustracji na boisku! Zrób rajd, przedrybluj, dwóch trzech, strzel nie do obrony, zrób efektowny wślizg! Wiele było przypadków, kiedy bezwzględnie lżony zawodnik okazywał się bohaterem spotkania, żeby nie daleko szukać Kuba Wawrzyniak w meczu Widzewa z Legią trzy sezony temu, który strzelił w Łodzi zwycięskiego gola.

Ale nazywać „gest Kozakiewicza” obelgą, odnoszącą się do wulgarnej nazwy męskiego organu płciowego? Mnie kojarzył się on zawsze z niewinnym dziobem pingwina (który tu się zgina). A Iwański najlepiej obroni się przywołując tłumaczenie naszego legendarnego złotego medalisty w skoku o tyczce z igrzysk w Moskwie, który - gdy ambasador ZSRR w Polsce, Borys Aristow domagał się odebrania mu medalu, unieważnienia rekordu świata oraz dożywotniej dyskwalifikacji za obrazę narodu radzieckiego - wyjaśnił, że to nie był żaden gest ale skurcz mięśnia, spowodowany ogromnym wysiłkiem. A już po latach przyznał, że gest nie był żadną zamierzoną demonstracją wobec ZSRR, ale instynktowną reakcją na nieprzyjazne zachowanie publiczności w Moskwie. - Odpowiedni gest pojawił się w odpowiednim momencie. Przypadkiem. Tylko potem ludzie zaczęli dopisywać do niego różne historie, a ze mnie robić bohatera - mówił w jednym z wywiadów.

Stadion Legii w minionym sezonie odwiedzałem regularnie. Za każdym razem był to najsmutniejszy stadion na ziemi: piłkarze grający przeraźliwie słabo i bez pomysłu, przewracający się o piłkę, marnujący nieliczne akcje, zero piękna, polotu, techniki czyli tego co w futbolu kochamy. Słowem - zgoda - wał pokazany kibicom. I co mecz wał w drugą stronę: okazywany przez kibiców piłkarzom: brak dopingu, szydera, obśmiewanie przy każdej okazji, wulgarne obrażanie pracodawcy piłkarzy. Taki obustronny „gest Kozakiewicza” pokazany futbolowi. Jedna wielka kpina. Zapomnieć o niej jak najszybciej, zrestartować i zacząć na nowo. Ale ciągać się nawzajem do sądu?

Jeszcze jedno, „ŻW” narzekając, że w Polsce jeszcze żaden sportowiec, który powinien być wzorem kultury dla młodych ludzi (piękna utopia swoją drogą, niestety nie żyjemy w czasach Barona de Coubertin - Polsport) nie został ukarany za obraźliwe gesty lub słowa, przytacza przykłady z cywilizowanego świata, gdzie piłkarze-nerwusi zostali należycie ukarani. m.in. Erica Cantony, który w meczu z Crystal Palace ze złości kopnął kibica drużyny przeciwnej ciosem kung-fu w klatkę piersiową. Mam nadzieję, że koledzy widząc różnice w zachowaniu Francuza i Polaka nie proponują tym samym dla Iwańskiego identycznej kary zawieszenia na dziewięć miesięcy i 120 godzin prac społecznych. Moim zdaniem wystarczyłoby napomnienie ze strony klubu, być może odsuniecie od jednego meczu (co łączyłoby się ze stratą premii). A może po porostu wystarczyłyby słowo „przepraszam”, na które zresztą nigdy nie jest za późno. I które zresztą powinno paść z obu stron. Bo zdaje się, że na dobra sprawę to powinna być ta sama strona...