POLSPORT

Pewnie jest mnóstwo drużyn w Europie, które dziś prezentują się gorzej niż w ubiegłym sezonie. Na przykład Hertha Berlin, która szoruje dno Bundesligi, a może nawet bardziej Wolfsburg, który rok temu mknął po mistrzostwo Niemiec, a dziś - mimo iż największe gwiazdy zostały, a odszedł jedynie trener - ma już aż 20 punktów straty do lidera. Stracił złudzenia nie tylko na powtórkę z gry w Lidze Mistrzów, ale choćby Lidze Europejskiej. Nosy na kwintę zwieszone musza też mieć fani Fiorentini, Atletico Madryt czy FC Porto. Żaden jednak upadek nie jest tak spektakularny jak Liverpoolu, bo i z najwyższego szczytu: Ligi Mistrzów i Premier League.

Cztery gole strzelili wówczas MU na Old Trafford nie tylko najwięksi gwiazdorzy Liverpoolu, Fernando Torres i Steven Gerrard, błyszczeli w tamtym meczu także Fábio Aurélio (zawinął jak David Beckham) i Andrea Dossena (niespotykanym u niego lobem). Upokorzenie aktualnych mistrzów Anglii i obrońców trofeum w Lidze Mistrzów było apogeum wielkości drużyny Rafy Beníteza. Chwilę wcześniej dwukrotnie pokonali Real Madryt (1:0 na Santiago Bernabeu i 4:0 na Anfield), a chwilę później rozgromili 5:0 Aston Villę. Jedyne punkty w Premier League do końca sezonu stracili w epickim starciu z Arsenalem (4:4), a raczej  z Andriejem Arszawinem. Kto mógł wówczas przypuszczać, że 365 dni później Liverpool praktycznie wypadnie z Wielkiej Czwórki (pytanie już tylko kto go w niej zastąpi, City, Tottenham czy Aston Villa?), dawno już nie będzie grał w Lidze Mistrzów, bo nawet nie wyjdzie z grupy, że będzie prawie wypadnięty z Europejskiej Ligi Pocieszenia po porażce z Lille?

Dziś - jak zwraca uwagę w Timesie Patrick Barclay sytuacja Liverpoolu zmieniła się tak radykalnie, jakby Gerrard, Torres, Pepe Reina i Javier Mascherano zostali sprzedani, Beníteza zmieniła na ławce Lily Savage (przełóżmy, upraszczając, na nasze, że Doda), David Ngog został ustawiony w bramce, a parę środkowych pomocników stworzyli Tom Hicks i George Gillett Jr, czyli znienawidzeni przez kibiców właściciele. Tym czasem wszyscy wymienieni na początku nadal są w klubie, i nawet ich kontuzje nie tłumaczą do końca takiej obniżki formy. Podobnie jak odejście z Anfield Xabiego Alonso, bo jak przypomina Barclay, Hiszpan akurat nie zagrał on w pamiętnym meczu na Old Trafford.

Oczywiście pochopna zgoda na odejście charyzmatycznych czy po prostu świetnych na swoich pozycjach zawodników jak Alonso, Craig Bellamy, Alvaro Arbeloa, Peter Crouch czy Robbie Keane nie pozostało bez wpływu na stan drużyny. Jeszcze większy miał jednak brak spektakularnych wzmocnień, niewymuszonych mizernym stanem konta. Ten zaś spowodowany jest ogromnym długiem (250 mln £), który nijak nie będzie chciał się zmniejszyć, bo klub ma za mały stadion by generować takie przychody jak MU, Arsenal czy Chelsea, murowani członkowie klubu Wielkiej Czwórki. W tej sytuacji nie rozumiem dlaczego Hicks z Gillettem Jr. nie sprzedadzą klubu inwestorowi, po co im średniak tabeli, z którego lada moment odejdzie trener (zapewne do ojczystego Realu) i czołowe gwiazdy? Nie rozumiem kogo satysfakcjonuje obecna sytuacja? Nawet co mądrzejszy fan Manchesteru United przyzna, że lepszy silniejszy rywal niż przeciętny. Co za frajda z pokonania odwiecznego wroga, w składzie którego kojarzymy dwóch piłkarzy na krzyż…

REKRUTUJ! Przyłącz się do kampanii „The Recruiter” i weź udział w wyścigu o nowiutkie Porsche 911 Carrera! Znakomite nagrody do wygrania co tydzień i co miesiąc przez cały czas trwania konkursu!