POLSPORT

Zdumiało mnie to podejście. Rozumiem niezgodę na kolejnych Rogerów i Olisadebów, czyli cudzoziemców nie mających z naszym krajem nic wspólnego, oprócz tego, że zagrali ze dwa sezony w Ekstraklasie na przyzwoitym poziomie. Przyznam, że jakkolwiek kusząca wydaje mi się perspektywa powołania do kadry Manuela Arboledy, to postanowiłem wrócić do drewnianej chatki i dziś już uważam, że kadr drużyn narodowych nie powinni zapełniać za słabi na grę we własnej reprze Brazylijczycy czy Afrykanie. Ale dlaczego, na Boga ograniczać dostęp do kadry dla chłopaków, których rodzice - emigranci do Niemiec, Anglii, Francji czy Irlandii wychowali na Polaków, znających język, marzących od dziecka o grze w biało-czerwonych barwach? A nawet jeśli nie znają języka, jak nie zna Ludo Obraniak i niekoniecznie potrafią cytować z pamięci „Pana Tadeusza” to przecież płynie w nich polska krew.

Wg Piotrka zawodnik powinien grać w reprezentacji kraju, w którym się wychował. Piłkarsko i mentalnie. To podejście skazuje nas na rezygnację z góry ze starania o takich piłkarzy jak Łukasz Podolski czy Mirosław Klose, urodzonych w Polsce, którzy w sprzyjających okolicznościach mogli wybrać grę dla starej ojczyzny, ale utożsamili się z nową. Ale wielu woli utożsamiać się z Polską, jak owi juniorzy - 16-letni Mateusz Protasiewicz z Rot-Weiss Essen, Sebastian Czajkowski z Schalke 04 czy Dominik Kruczek z Borussii Moenchengladbach, którzy po odmowie gry w niemieckich młodzieżowkach i wyjeździe do Polski trafiali w swoich klubach na ławki rezerwowych, mimo iż są w nich najlepszymi graczami. - Trener nawet nie próbował zachowywać pozorów i przyznał się, że to nauczka za wyjazd do Polski - skarżyli się Jerzemu Engelowi podczas spotkania w Kolonii. To chłopaki cierpią za przywiązanie do polskości jak w czasach Bismarcka, a my zatrzaskujemy im drzwi do naszej kadry przed nosem?

Nie mówiąc o tym, że musielibyśmy wygnać z niej Ebiego Smolarka (który chwilowo sam skazał się na wygnanie, ale bardzo chciałby wrócić), syna legendy polskiego futbolu, który jako dziecko nie chciał słyszeć o grze dla Holandii, choć miał propozycje. Piotrek Salak tymczasem woli widzieć w polskiej kadrze powiedzmy Wietnamczyka, wychowanego w Polsce, wyszkolonego w szkółce Polonii Warszawa czy Górnika Zabrze, który spędził całe życie nad Wisłą niż potomka Polaków z Argentyny czy Francji, który po raz pierwszy przyjeżdża do kraju przodków na pierwsze powołanie, a po polsku umie powiedzieć jedynie ćinkuje. Co, zgoda, może doprowadzić kiedyś do sytuacji, w której w reprezentacji Polski będą grali sami Polacy, ale - jak w reprezentacji rugby - będą się ze sobą porozumiewać wyłącznie po francusku...

Oczywiście spór jest czysto akademicki, bo nie wyobrażam sobie jak FIFA miałaby sformułować odpowiednie przepisy. Ile lat w szkółce danego kraju przesądza o przynależności do reprezentacji. Co zrobić np. z takim Thiago Alcantarą, 19-letnim pomocnikiem FC Barcelonma, który podczas weekendu zrobił kolejny krok do wielkiej kariery, strzelając gola Racingowi Santander. Syn mistrza świata z 1994 roku, Brazylijczyka Mazinho urodził się we Włoszech, uczęszczał do do szkółki piłkarskiej Bari, potem Flamengo Rio de Janeiro, a wreszcie w Barcelony? Na grę w której reprezentacji skazałbyś go Piotrek?