POLSPORT

To niebywałe jak bardzo Adam zmienił się od tamtego czasu. Był taki zahukany, przerażony własnym sukcesem, nie do końca świadomy co się dzieje. Ciężko było zrobić z nim porządny wywiad. W mediach błyszczeli ludzie z jego sztabu: Apoloniusz Tajner oraz profesorowie - psycholog Jan Blecharz i fizjolog Jerzy Żołądź, którzy wszakże nijak nie potrafili wytłumaczyć fenomenalnej formy swego podopiecznego. Tym bardziej nie umiał Adam. Pamiętam np, że to trener Tajner opowiedział nam wówczas o słynnej bułce z bananem. Znalazłem nawet tamten artykuł po konkursie w Bischofshofen:

Przedstawiciele innych krajów tłumaczą polskie gazety, chcą za wszelką cenę dowiedzieć się czegoś o cudownych metodach pracy. Czy nie obawia się Pan "szpiegów"?

- Chodzą za mną krok w krok. Na pytanie, co takiego zrobiliśmy, odpowiadam niezmiennie, że zmieniliśmy filozofię podejścia do pracy. Trenujemy mniej, ale dłużej.

A może powie Pan coś dla zmylenia przeciwnika. Np., że skoczkowie codziennie jedzą po pięć jabłek...

- Zmyłek nie będzie, bo rywale i tak są czujni. Adam zawsze w przerwach między seriami jada suchą bułkę i banana. W dwóch ostatnich konkursach w strefie dla zawodników zaczynało powoli brakować tych dwóch rzeczy. Wszyscy zaczęli jeść to samo co on.

Owi „szpiedzy”, czyli dziennikarze z innych krajów, nie mogli sobie wówczas porozmawiać z Adamem, który znał trochę niemiecki, ale bardzo słabo (toteż i mnie nie raz zdarzyło się tłumaczyć jego wypowiedzi na konferencjach po konkursach). Gadali więc głównie z nami. Pamiętam szturm dziennikarzy z Japonii (Małysz zdetronizował wówczas ich mistrzów Funakiego, Saito, Okabę, Haradę), którzy w Bishofshofen przybiegli do nas z przetłumaczonymi na japoński naszymi artykułami z Gazety Wyborczej. Dociekali co to są kolędy, które psycholog doradził Adamowi podśpiewywać sobie podczas wjeżdżania wyciągiem na start. Odparłem, że chodzi christmas carols, na co poprosili, żeby im... zaśpiewać. To musiała być scena: skupieni, o ściągniętych brwiach Japończycy z wystawionymi dyktafonami, w które wyśpiewuję Przybieżeli do Betlejem... Czy za bardzo fałszowałem, czy coś nie zadziałało, za wiele chyba nie zdradziłem, bo akurat zawodnicy z Kraju Kwitnącej Wiśni nigdy nie stali się najgroźniejszymi rywalami Adasia.

Dziś, czy kiedy ostatnio rozmawiałem z nim w Zakopanem, czy słuchając jego rozmów z Vancouver nie mogę się nadziwić jak się zmienił, jak bardzo jest świadomy swojej wartości, jak medialnym sportowcem się stał. Widziałem w Eurosporcie jego wywiad po niemiecku, którym posługiwał się z równą precyzją i szybkością co profesor Bartoszewski. Podczas każdego spotkania z dziennikarzami niczym Krzysztof Hołowczyc po wyjściu z samochodu, garściami sypie anegdotami, a to o Stefku Huli, którego telefon go obudził, to o facecie śpiącym na trybunach w Zakopanem, którego z kolei on obudził, wywołując u człowieka głęboki szok. I jeszcze ogrywa to aktorsko. Takiego Małysza kiedyś po prostu nie było! Roześmiany, żartujący, prawdziwie cieszący się tym co robi.

I może dlatego w wieku 32 lat, kiedy inni szykują się już do odstawienia nart w kąt, odłożenia kasków na półkę, zawieszenia gogli na wiecznym haku, on odnosi takie sukcesy i jeszcze nie ma dość!

Toast noworoczny w Ga-Pa w 2002/2003