POLSPORT

Pękło mi serce tam na szpitalnym parkingu. To był zwykły dzień, a ja siedziałem w moim wozie i łzy nie chciały przestać mi lecieć. Mój lekarz wysłał mnie do szpitala i tam właśnie usłyszałem diagnozę. W końcu zadzwoniłem do Sarah, wtedy mojej dziewczyny, a dziś żony i powiedziałem jej tą wiadomość. Zaczęliśmy płakać oboje. To co od dawna przeczuwałem stało się faktem. Miałem raka - wspomina na łamach „Guardiana” ten lipcowy dzień 2009 roku.

Przeczuwałem, że właśnie taki wyrok usłyszę. Cztery lata wcześniej poczułem zgrubienie na jądrze i od tego czasu wyobrażałem sobie taką sytuację, że lekarze informują mnie w gabinecie co to jest. Dlaczego przez tyle lat nie wybrałem się do lekarza, żeby mnie zbadał i rozwiał wątpliwości? Z głupoty, dziecięcego przekonania, że „to na pewno nie to”, braku odwagi, żeby zmierzyć się z chorobą. Po prostu liczyłem, że sprawa sama się rozwiąże. Ale guz niestety rósł...

Nie tylko rósł, ale rozprzestrzeniał się katastrofalnie. Do płuc i mózgu. Pewnego dnia poczułem obezwładniający ból głowy, który trwał nieprzerwanie przez cztery dni. Niczym nie dawało się powstrzymać bólu. Poprosiłem siostrę, żeby zawiozła mnie do szpitala. natychmiast przewieziono mnie na odział neurologiczny. Na szczęście był taki w Swansea i nie trzeba było wieźć mnie do Cardiff. Powiedziano mi później, że podróży do Cardiff nie przeżyłbym. Przeżyłem za to dwie operacje mózgu i pobyt na oddziale intensywnej terapii. Przyplątało się jeszcze zapalenie płuc. W pewnym momencie przestałem oddychać. Przywrócono mnie do życia przy pomocy respiratora. Przez miesiąc zamiast leczyć raka, starano się po prostu utrzymać mnie przy życiu. Kiedy już byłem gotowy, rozpoczęła się intensywna chemoterapia. 67 sesji w trzy miesiące.

W tajemnicy wzięliśmy z Sarah ślub. Była wówczas w ósmym miesiącu ciąży. Byli z nami tylko kuzyn i jego żona. Niestety o małżeństwie napisał „Sunday Mirror”. Nie chcieliśmy, żeby rodzina dowiedziała się w ten sposób o naszej decyzji, ale mieliśmy swoje powody. Wkrótce miało urodzić się dziecko, a mnie czekały kolejne operacje.

Kolejna, sześciogodzinna - płuc, już za dwa tygodnie. Po miesiącu drugiego płuca. W maju kolejna operacja mózgu, żeby wyczyścić pozostałe guzy. Ciężka sprawa, ale powtarzam sobie, że najgorsze mam już za sobą. Mam pewność, że ten najgorszy rak już się wycofał. Kiedy mój onkolog oznajmił nam to, płakaliśmy  i rzucaliśmy się sobie w ramiona w jego gabinecie jak dzieci. Choć oczywiście zdaje sobie sprawę, że niebezpieczeństwo, że wróci, pozostaje. Może gdybym miał 75 lat, nie podjąłbym tej walki. Ale mam 34. Moje dzieci mają 10 lat, siedem i 17 miesięcy, a moja najmłodsza córka jeszcze się nie urodziła. Chciałem patrzeć jak rosną, chciałem je wychowywać. Któregoś dnia, kiedy zabrałem dzieciaki na basen, pomyślałem sobie: to jest to, co chce robić! chcę żyć!

Wygadałem w przeszłości różne bzdury, robiłem głupie rzeczy. Zabrało to trochę czasu, ale dorosłem. Potrzeba było kilku małżeństw, czwórki dzieci i choroby, ale wreszcie zrozumiałem co jest ważne. Niedawno założyłem John Hartson Foundation, która będzie pomagać młodym ludziom uniknąć moich błędów. Pomagają mi w tym Ryan Giggs i Martin Johnson. Gdybym cztery lata temu usłyszał historię kogoś takiego jak ja, natychmiast zgłosiłbym się do lekarza.

Niczego się już nie boję. Nie jestem specjalnie religijny, ale wierze w Boga. Czuję, że o mnie zadbał. Miałem wspaniałą karierę, zdobyłem ponad 200 goli. A teraz jeszcze mam to szczęście, że ciągle tu jestem. W życiu trzeba mieć szczęście we wszystkim: kiedy się idzie na rozmowę o pracę, przy przechodzeniu przez jezdnię. Miałem cholerne szczęście i oby tak było nadal...