POLSPORT

Nie mam wielkich złudzeń, że Bakero sprawi, iż Polonia  zacznie grać jak Barcelona z jego czasów, jeśli nie tak widowiskowo, to przynajmniej skutecznie i zacznie odnoście Bóg wie jakie sukcesy w Ekstraklasie i Europie. Może po prostu tylko z drużyną z Ekstraklasy nie spadnie. Ale jeśli sympatyczny Hiszpan zostawi choćby nawet niewielki ślad w mentalności, umiejętnościach czy technice piłkarzy „Czarnych koszul" to i tak będzie cudownie, a jego pojawienie się traktuje jak powiew świeżego powietrza w naszym zatęchłym, ligowym bagienku. I za tą nominację, która zapewne kosztuje prezesa Józefa Wojciechowskiego furę pieniędzy, wszystkie jego dotychczasowe prezesowskie błędy oddzielam grubą kreską.

Pojawienie się na scenie Bakero to doskonała okazja, żeby opowiedzieć Wam o naszym pierwszym (i jednym), ale jakże miłym spotkaniu. A przy okazji odpowiem wszystkim tym, którzy w mejlach pytają mnie o początki mojej dziennikarskiej - ekhm khm - kariery, a ja ciągle z braku czasu odwlekam odpisanie im. Otóż w wakacje 1994 roku byłem „kotem" w „Gazecie Wyborczej", czyli młodym człowiekiem, który trafił tu po konkursie, bez żadnych dziennikarskich studiów i doświadczenia, na kilkumiesięczny staż i dopiero usiłował zostać dziennikarzem.  W „Sueddeutsche Zeitung", którą chodziłem przeglądać do saloników Empiku - wiem, że ciężko Wam to sobie wyobrazić ale Internet jeszcze wówczas nie istniał - wyczytałem, że w Stuttgarcie z okazji oddania odnowionego Gottlieb-Daimler Stadion odbędzie się turniej Mercedes Cup z udziałem VfB, Bayernu Monachium, PSV Eindhoven i FC Barcelona. Dla wielkich gwiazd miał być to pierwszy sprawdzian po zakończeniu mistrzostw świata w USA, przed nowym sezonem. Uznałem, że to doskonała okazja, żeby stanąć z nimi twarzą w twarz. Za własne pieniądze kupiłem bilet na autobus (nie wynaleziono jeszcze czegoś takiego jak tanie linie lotnicze), zabrałem śpiwór, karimatę i pojechał do Stuttgartu, w którym szczęśliwie miałem znajomych.

W klubie zostałem przyjęty fantastycznie. Po odebraniu akredytacji na turniej, który nie cieszył się wielkim zainteresowaniem, zawiedziono mnie przed oblicze legendarnego prezesa VfB, Gerharda Mayera-Vorfeldera (byłego ministra sportu Niemiec, a późniejszego prezydenta DFB), który bardzo ucieszył się z przyjazdu dziennikarza z - jak słyszał od polskich znajomych - pierwszej żydowskiej gazety w Polsce, powstałej po upadku komunizmu. Pomyślałem wówczas, że na rodaków zawsze można liczyć;) ale rekomendacja zadziałała znakomicie, klub m.in. zapewnił mi tłumacza, który pozwolił mi zrobić wywiad z Carlosem Dungą, kapitanem dopiero co wykreowanych mistrzów świata, który w dodatku wykonał decydującego karnego…

Ale jeszcze większym przeżyciem było to co nastąpiło po rozmowie z prezesem. Zasiadłem na trybunie stadionu, gdzie właśnie zaczynał się mecz Stuttgartu z PSV. Siedziałem na pierwszym miejscu w rzędzie i nagle usłyszałem słowo „przepraszam". Podniosłem głowę i okazało się, że przepuszczam na sektor prasowy… Johana Cruyff'a i całą jego Barcelonę, która grała swój mecz z VfB za dwie godziny. Wpadłem w panikę. Co za okazja dla dziennikarza, wszyscy tu są, a ja nie mam przygotowanych pytań, przecież Cruyff'a trzeba zapytać o tyle rzeczy… Ale legendarny Holender odmówił rozmowy, był wówczas wpieniony, bo Romario przedłużył urlop po mundialu i wszyscy pytali trenera jak ukarze Brazylijczyka.

Rozmowy odmówili też Christo Stoiczkow i nowy nabytek Barcy, Gheorge Hagi, z którymi - jako że nie znam hiszpańskiego - gotów byłem gadać nawet po rosyjsku. W końcu zdesperowany, że spotka mnie los osiołka, któremu w żłoby dano, uderzyłem do Bakero, który zawsze wydawał mi się taki radosny i sympatyczny na boisku. Na moje do you speak english? odparł, że a little, maksymalnie przybliżając kciuk do palca wskazującego. Niestety nie byliśmy w stanie przebrnąć nawet przez pierwsze pytanie, czy Barca jest w tym sezonie silniejsza czy słabsza, choć uprościłem je maksymalnie do: Barca - better? Pozostali piłkarze przyglądali się naszym próbom z rozbawieniem. W końcu Jose Maria się wkurzył i… zawołał Jordi Cruyff'a, syna Johana, który właśnie w tym sezonie  miał iść w ślady ojca i kazał mu tłumaczyć! To było niesamowite zrobić wywiad z Bakero przy pomocy Jordiego!

Jak każdy polski dziennikarz miałem wówczas wryte, żeby poruszać w rozmowie tzw. polskie akcenty, o które wówczas było jakże łatwiej niż dziś! Zapytałem Bakero co sądzi o Romanie Koseckim, podówczas piłkarzy Atletico Madryt. Bakero uśmiechnął się jeszcze szerzej i powiedział: a, Koseki, o niego najlepiej zapytać tego pana i klepnął w plecy Miguela Nadala, który siedział przed nami: Migiel, dziennikarz z Polski chciałby poznać twoją opinię o Romanie Koseckim, powiedział, na co ten odwrócił się tylko do nas pokazując wystawiony środkowy palec… - To on miał kryć Koseckiego w naszym ostatnim meczu - rechotał Bakero i reszta jego kolegów (Barcelona prowadziła już 3:0, żeby przegrać 3:4 po dwóch golach Polaka)…

Nie mogę się już doczekać rozmowy z Bakero o tamtych, wspaniałych czasach. Tylko kto tym razem zgodzi się wystąpić w roli tłumacza?;)

Debiut Franza Smudy w w Bwin. Polska - Rumunia i baraże do mundialu w RPA 2010! Zarejestruj się i zgarnij bonus!