POLSPORT

Przyczyną wypadku było zapewne zaśnięcie za kierownicą piłkarza, który jechał po alkoholu, choć są i takie teorie, że pozbawiony majątku przez nieuczciwego biznesmena i mający problemy z odnalezieniem się po zakończeniu kariery, uwikłany w kłopoty rodzinne Kaka popełnił samobójstwo, w co akurat nie chce mi się wierzyć.

Czy odszedł wówczas najwybitniejszy zawodnik w historii polskiego futbolu? Na pewno jeden z największych. Nie jestem w stanie wybrać między nim a Włodzimierzem Lubańskim, Zbigniewem Bońkiem, nie wspominając o Erneście Wilimowskim czy Erneście Pohlu, których znam tylko z opowiadań. Z nich wszystkich na żywo (tzn. przed telewizorem) przeżywałem tylko występy Bońka. Patrząc na sukcesy sportowe największym powinno się być może okrzyknąć tego ostatniego. Deynie nie dane było zrobić takiej kariery na zachodzie jak byłej gwieździe Juventusu Turyn. Ale też - jak pisze badzi na blogu numer10 (http://numer10.blox.pl/2008/09/Deyna.html) - żal ściska człowiekowi serce, a jednocześnie ciężko powstrzymać oburzenie, gdy się czyta w jakich klubach mógł grać Deyna, gdyby nie komunistyczny ustrój: - Miałem propozycje gry w Saint Etienne, Milanie, Interze, Bayernie, Realu Madryt, AZ Alkmaar, Neuchatel Xamax... Na przejście do Monaco namawiał mnie osobiście książę Rainier. Najdłużej rozważałem propozycję z Realu, bo to było moje dziecięce marzenie. Ale gdzie tam - nie chcą mnie przecież puścić - mówił jeszcze przed odejściem do Manchesteru City.

Pewne jest, że po Deynie nigdy już się w naszym kraju drugi taki piłkarz nie narodził. I jestem sceptyczny jeśli chodzi o przyszłość. To znaczy taki jakim go wspominają Lubański (w latach 1968-1978 partner z reprezentacji): - Znakomicie umiał przewidzieć rozwój sytuacji. Nazwałbym go piłkarzem na... drugie podanie, bo myślał o jedno tempo szybciej niż inni, albo Lesław Ćmikiewicz: - Te jego strzały! Słynne rogale! Jak genialnie mylił on bramkarzy poprzez zmienianie ustawienia stopy w czasie wykonywania rzutów karnych! Tego nie można się nauczyć, to trzeba mieć w genach. Poza tym - dobry kolega, ale wielki indywidualista, albo trener Kazimierz Górski: - Deyna był dyspozytorem reprezentacji, a po kontuzji Lubańskiego jej kapitanem. Od jego sposobu gry i nastawienia psychicznego dużo zależało. Miał specyficzny strzał, zwany... rogalem. Robił zamach i bramkarz się przygotowywał, że piłka pójdzie w jego kierunku, a ona dostawała takiego fałszu, że szybowała w inną stronę, albo Henryk Kasperczak: - Wydawał się trudno dostępny, ale jak się z nim zaczęło rozmawiać - okazywał się otwarty, naturalny i z duszą. Nigdy się nie wywższał, nie stawiał się jako gwiazda. Był wysokiej klasy piłkarzem. Oprócz techniki i dobrego przeglądu sytuacji umiał zdobywać bramki z rzutów wolnych i karnych. Umiał narzucić drużynie swą myśl i odpowiednią orientację w grze (wszystkie cytaty za www.deyna.info).

90 dyscyplin każdego dnia w bwin.com. Zarejestruj się i zgarnij bonus!