POLSPORT

11.10.2006 Oczywiście !!! Swietne zachowanie pawła golańskiego i Kuby Błaszczykowskiego wywalczajac aut, szybkie wzwnowienie kuba zagrywa w uliczkę do Maćka Żurawskiego, ten świetnie dośrodkowuje do Ebiego Smolarka ten fantastycznie odgrywa do Mariusza Lewandowskiego ten mocnym plasowanym świetnym strzałem strzela, Ricardo odbija w bok, a tam Ebi Smolarek po zrobienia kilku skoków jest przy piłce i dobija piłkę do brami obok rozpaczliwie interweniującego Ricardo I 1:0 dla POLSKI !!!!!1
Mam nadzieje ze moja interpretacja akcji Polaków w czemu z Portugalią się spodobała Dziekuję.



Ps. Napisałem tą ,,akcje,,gdyz po przeczytaniu na tym serwisie tego newsa chciałbym miec tą koszulkę gdyż jestem kibicem reprezentacji polski a nigdy naszej koszulki nie miałem.../niestety

Michał, można słać na maila? I podejrzewam, że "na litość" nie jest dobrą taktyką :]

Najlepsza akcja to taka, której nie da się opisać.

Spróbuję jednak jakąś przytoczyć, żeby nie pozostawiać pustego miejsca.
Portugalia - Polska, 2:1, końcówka meczu.
Krzynówek dostaje piłkę na prawym skrzydle, jakieś 30-35m od bramki, zbiega do środka, drużyny ustawiają się, żeby być gotowym w razie ewentualnej wrzutki/podania/dryblingu. Cała Polska krzyczy "Tylko teraz tego nie zmarnuj i nie strzelaj idioto!"
No i strzelił.
Tego, co działo się po bramce nie pamiętam, za to na zawsze w pamięci mam jedynie ten żal, złość, zdziwienie portugalskiego bramkarza.
Ricardo do dzisiaj ma pewnie lekki ból w plecach, jak sobie przypomni, jak ślicznie mu się piłeczka odbiła.

87.minuta meczu Portugalia - Polska. Gol do szatni Mariusza Lewandowskiego dawał biało-czerwonym sensacyjne prowadzenie do przerwy, ale druga połowa należała do gospodarzy. Najpierw Maniche, a później genialny Cristiano Ronaldo wyprowadzili Portugalię na prowadzenie. Nic nie zapowiadało aby taki stan rzeczy miał się zmienić. I ta 87.minuta też tego nie zapowiadała. Jacek Krzynówek z piłką przy nodze bezradnie się rozglądał przy kolejnej nie zapowiadającej rewelacji akcji. Zdecydował się jednak na odrobinę szaleństwa. Silny strzał z dystansu omija kolejno portugalskich piłkarzy i trafia w słupek po czym dobija się od Ricardo i ląduje w siatce. Co musiał czuć bramkarz reprezentacji Portugalii gdy piłka odbiła mu się od łopatki? Tak niefortunna interwencja nie obciążała jego konta, ale czemu nikt nie zablokował tego strzału? Krzynówek znalazł korytarz pomiędzy pięcioma piłkarzami rywali. Jeżeli czegokolwiek mieli się obawiać nasi rywale to właśnie lewej nogi Krzynówka. Tą nogą potrafił uderzyć niezwykle mocno o czym przekonał się chociażby Iker Casillas w Lidze Mistrzów. Tą nogą dał nam niezwykle cenny punkt, który był znaczącą cegiełką w historycznym awansie na Euro. Dał tym samym szczególną radość pokoleniu, które nie miało okazji oglądać reprezentacji w jej najlepszych czasach. Był to promyczek nadzieji, że Polska potrafi grać z najlepszymi na świecie bez kompleksów i walczyć do samego końca.

O meczu tym opowiadal mi niedawno Ojciec mówił że dzisiaj już nie ma tej atmosfery takich komentatorów jak Jan Ciszewski Opowiedzial mi o meczu Polska-Włochy w 1974 i o akcji Kazimierza Deyny z Andrzejem Szarmachem powiedzial mi że była to najwspaniajsza bramka jaką widział .Nie mogłem dac wiary w jego słowa i potraktowałem je z przymróżeniem oka.Jednak pare dni poźniej natknołem się na te akcje z orginalnym komentarzem.Coś niesamowitego przepiękne dośrodkowanie wszystko widzącego Kazimierza Deyny i niesamowita Głowka bodajże z 16 metra Andrzeja Szarmacha,piłka wpada do siatki a Jan Ciszewski krzyczy gol mimo że od tamtgo wydarzenia mineło 35 latta akcja nadal robi niesamowite wrażenie,a ja zaczynam rozumiec Ojca który czasami z nostalgia wspomina tamte złote czasy polskiej piłki

Rok 2006 był rokiem dziwnym, kiedy to przeróżne znaki w prasie, w mediach, a także ogólne poruszenie ludu zdawało się zwiastować wydarzenia przedziwne, acz pomyślne dla uciskanej przez wieki Rzeczpospolitej. Rzeki obfitowały w ryby, żniwa, słabe zazwyczaj plony w tymże roku najśmielsze oczekiwania przeszły, bydło wesoło ryczało po zagrodach, a wiosna piękniejsza niż zazwyczaj zapleniła w ludzkich umysłach błogi spokój, radośc i nadzieję, na zbliżające się kolejne miesiące. Nadszedł październik... Rozkwitająca Rzeczpospolita, przez dwóch braci ku glorii i chwale dążąca, zaczęła się raz po raz dziwnie trwożyć i niespokojne oczy na daleki zachód zwracać, bo jak mawiali najstarsi górale, stamtąd łątwiej niźli skądinąd mogło nadejśc niebezpieczeństwo. Bo taka to już była ta ziemia z dawien dawna przez Mieszka ochrzczona. Były miesiące gdzie nic nadzwyczajnego się nie działo, jeno chłop jeden z drugim się o granice gospodarstwa procesował, albo w stolicy pomniejsze kłótnie wybuchały w sejmie. Nie było jednak innych potyyczek nad te wspomniane. Teraz jednak było inaczej: jakieś dziwne wieści przelatywały od wsi do wsi, od miasta do miasta. Od Bałtyku po Tatry szeptano sobie o zastępach groźnych ludów zachodnich Portugalczykami zwanych, pod dowództwem boga wojny Pana Scolariego, któren to w czasach dawniejszych, mówiono, jednym uderzeniem pięści położył pod Lizboną pana Dragutinovića, wojownika przesławnego... Wiatr z wieczora na wieczór śpiewał w drzewach swą pieśń załosną, ludzie po nocach gromadzili się, nad zbliżającymi się wydarzeniami rozprawiając. Wielkie deszcze przelały się przez województwa ślaskie i opolskie co łatwo sobie starsi ludzie za zbliżajace walki krwawe poczytali. Coś więc gotowało się naprawdę, chociaż sami Polacy nie do końca wiedzieli zgoła co takiego...
Niepokój ów przedarł się i za mury PZPN-u gdzie w spokojnych gabinetach zacisznych mianowano naczelnym dowódcą armii polskiej imć Beenhakera herbu Tulipan, o którego to dwanych zasługach opowiadali sobie czasem starsi ludzie we wschodnich województwach. "Ten to królewskie zastępy prowadził, co teraz za najlepsze na swiecie ludzie łacno sobie wszyscy poczytują" "Prawda to jest, żyć i umierac z takim wodzem" - wtórowali inni...
Nadszedł 11 października, roku Pańskiego 2006. Nad polem bitwy, stadionem ślaskim przez niektórych zwanym od rana burza rozszalała się na dobre, wicher gnał coraz to nowe zwały chmur i co bardziej doświadczeni dawni znakomici wodzowie bitwę z boku majacy oglądać na przemian z niepokojem, a to usmiechem na twarzy rozprawiali o owych zawirowaniach natury. "Powiem waćpanom: widziałem ja naszych żołnierzów, kiedyśmy na stadion wchodzili i więcej między nimi kpów, aniżeli dobrych pachołków" - mówił pan Piechniczek, a wtórowali mu inni panowie regimentarzowie i ksiażęta, jak pan Kolator, pan Strejlau i książe warszawski pan Listkiewicz. "Co też waść gadasz" - obruszył się Pan Gmoch, strateg przesławny, który dawnymi czasami znacznymi zasługami się odznaczył." Toż to najprzedniejszy żólnierz jakiego miała kiedykolwiek Rzeczpospolita. Pan Żurawski - w bitwach celtyckich wojownik zaprawiony, czy tez Pan Smolarek, co jego ojciec przed laty dwudziestu zasłużył się dla ojczyzny wielce. Albo i Pan Rasiak herbu Dąb szypułkowy, to chłop wzrostu tak wysokiego, ze prawie powały sięga, walczył i on dzielnie w bitwach angielskich." Naraz cisza nastała. Pan Piechniczek jedynie, płaszcz zarzucił mocniej na plecy i burknął: "późno już"...

Znowu pojechałem na mecz Polski.Tym razem siedze na Praterze i nagle po spalonym ktorego oczywiście nie widzę ładnie nasz rodzynek z kraju kawy strzela nam bramkę.Koło mnie jak zawsze tłum Polaków oszalało z radości.Ci znani i mniej znani a potem nadchodzi ten Howard i psuje mi nastrój aż do granicy w Chyżnem.Jestem dalej niepocieszony i tylko czekam na nasza ligową piłke aby na Reymonta znów pooglądać naszych reprezentantów jak robię to od 1988 roku:)))

Waham się między dwiema ulubionymi akcjami i chyba nie jestem w stanie się zdecydować. Jedna była przepiękna, drugą potworna, ale obydwie łączyły się z nieprawdopodobnym wręcz natężeniem emocji. Którejkolwiek bym zresztą nie wybrał, na pewno nie będę specjalnie oryginalny, zatem do rzeczy:
1. Niezapomniany mecz Polska - Portugalia w Chorzowie i Smolarek na 2:0 : o ile pierwszą bramkę można było jeszcze próbować racjonalizować (przypadek, zaraz wszystko wróci do normy etc.), o tyle druga była już najprawdziwszym majstersztykiem. Nie chcę przez to powiedzieć, że nie była szczęśliwa, bo tego w jaki sposób Rasiak wypracował tę sytuację pewnie nawet on sam nie jest w stanie wytłumaczyć, ale to co stało się później literalnie odjęło mi mowę. Wyjście Smolarka na czystą pozycje, absurdalnie spokojne spojrzenie na bocznego, potem jeszcze look na wychodzącego Ricardo i to, co w tej akcji podobało mi się najbardziej - fantastyczna bomba. Nie poturlał piłki przy słupku, nie próbował kiwać bramkarza, ale pieprznął ile sił w jego dość przecież mizernej nodze. To była akcja, w której żadnego elementu nie zmieniłbym ani o jotę. Coś pięknego.
2. Mecz Austra - Polska. Roger na 0:1. I tu już nie ma się co rozpływać nad jej piłarskimi walorami, bo tych po prostu zabrakło. Rozkosznie beztroska gra defensywy, czarodziej boruc, Jop....no cóż, dobrze pamiętamy co Jop, a do tego zupełna indolencja ofensywna. A tu nagle, nie wiadomo skąd, bardzo dobre prostopadłe podanie Smolarka (jak się zaraz potem okazało było to jedyne urodziwe piłkarsko zagranie w tej akcji), nieczyste uderzenie Saganowskiego i dobitka będącego na spalonym Rogera. Całość zupełnie niestrawna, bramka w żadnej mierze niezasłużona i w dodatku zdobyta niezgodnie z przepisami...i co? i szał radości, jakiego chyba wcześniej nie przeżyłem, podsycany jeszcze przez niezdrową satysfakcję wywołaną niewyobrażalnym frajerstwem Austriaków. Nie powodowanej broń Boże jakimiś uprzedzeniami, ale przeświadczeniem o istnieniu jakiejś sprawiedliwości dziejowej - w końcu do tej pory pamiętałem przede wszystkim bramki, które to my traciliśmy w pożałowania godny sposób, w najmniej spodziewanych momentach. Naturalnie wszyscy pamiętamy, jak to się skończyło, ale tych 5 minut nieskrępowanego krzyku i niemal mistycznej ekstazy nikt mi już nie zabierze.

Ze wszystkich bramek, którą widziałem w życiu ta była pierwsza. A w zasadzie druga, bo pierwszą strzelili przeciwnicy, ale pierwsza dla mojego zespołu. Dla Legii. Był czerwiec 1994 roku, w narożniku boiska piłkę ustawił Leszek Pisz. Pamiętam, że rok później udało mi się wykorzystać gapiostwo ochrony i jednego słonecznego dnia przecisnąłem się na puste boisko przy Łazienkowskiej, wziąłem piłkę i postanowiłem sprawdzić, czy dośrodkowania z rzutu rożnego są naprawdę takie trudne. Kopnąłem tak z pięć czy sześć razy, zanim mnie przegoniono.

Ale dla Pisza te dośrodkowania trudne nie były. Wykonywał je z mistrzowską (tak mi się wtedy wydawało i wydaje do dzisiaj) precyzją. Do końca meczu pozostawało 19 minut, w czasie których TRZEBA BYŁO zdobyć gola. Gola na wagę mistrzostwa Polski. Kapitan Legii o tym wiedział. Kiedy wreszcie posłał piłkę w pole karne Górnika Zabrze, wszystko potoczyło się błyskawicznie. Wydaje mi się, że piłkę najpierw musnął Jerzy Podbrożny, a po chwili dopadł do niej Adam Fedoruk i głową skierował w samo okienko.

Oszalałem. Oszalał stojący obok tata. Oszalało 25 tysięcy ludzi na stadionie. To był mój pierwszy mecz w życiu. Przygotowywałem się na niego od rana. W telewizji koło dziesiątej pokazano trening Legii z poprzedniego dnia, a ja sądziłem, że to relacja na żywo, więc zadzwoniłem do taty do pracy, że trzeba się spieszyć - bo ludzie już na trybunach siedzą. Byliśmy trzy godziny przed pierwszym gwizdkiem. Nie za późno, nie za wcześnie. Chyba akurat. Trzy godziny. Wyobrażacie sobie? Utkwił mi w głowie jeden obrazek - jakieś 2 godziny przed spotkaniem na boisko wyszli piłkarze w "cywilnych strojach", zapoznać się z murawą. Nagle wszyscy wokół mnie wstali i krzyczęli: "Wojtek Kowalczyk, Wojtek Kowalczyk!" Nie "Legia", nie "Warszawa", tylko właśnie "Wojtek Kowalczyk". Nie wiedziałem, kim on dokładnie jest, ale wiedziałem, że jest KIMŚ. Wiedziałem, że jest wielki. Pamiętam do dziś jak podniósł rękę i machał. Ilekroć czytam słowo "idol", mam to przed oczami.

Ale wróćmy na trybuny. Wtedy nie było krzesełek, tylko ławki. Nie było więc czegoś takiego jak pojemność stadionu. Ktoś po prostu przychodził i siadał, potem jeszcze ktoś i jeszcze. Ścisk z każdą minutą coraz większy. Wygodne miejscówki z czasem zmieniły się w jakieś skrawek drewna, na którym pomieścić można było kawałek jednego, dziecięgo pośladka. W ogóle mi to nie przeszkadzało.

Zresztą, o jakim siedzeniu my mówimy. Siedziałem jak na szpilkach i odliczałem minuty do końca. Kiedy Fedoruk trafił, to był ryk, było skakanie, było chóralne "Legia mistrz, mistrz, mistrz". Pierwszy raz w życiu byłem na stadionie, ale jakiś instynkt sprawił, że zachowywałem się dokładnie tak jak wszyscy. Byłem nieludzko szczęśliwy. I dumny, że jestem z tatą. Że zdobył bilety.

Fedoruk po golu biegł wzdłuż "Żylety", co widziałem potem w telewizji - na krytej, gdzie byłem ja, ludzie padali sobie w ramiona, nie w głowie im było patrzenie na piłkarzy. Ale tego "Fedora", wąsacz z dziwacznym zwodem, zapamiętałem na zawsze. I nie wiem, czy wciągnąłbym się w piłkę, gdyby nie ten jego złoty gol, gdyby nie ta złota główka.

Tak więc jeszcze raz: Pisz - Podbrożny - Fedoruk. Bęben bez szans. Dziękuję.

Zielono. Pewnie, że zielono. Hartington mawia, że takie mecze to nic innego, jak połączenie Bollywodzkich filmów i pasty rybnej. Nic z tego nie rozumiem, ale cóż, on tak po prostu mawia.
Dobrze, że przynajmniej nie ma ścisku, ale nie ma się co dziwić to tylko mecz z Polską. Nie ma innego wyjścia muszą być 3 punkty. A czemu się zgodziłem w ogóle tu ruszyć? Głupia sprawa James chory, a ktoś go musiał zastąpić. Nawet nie lubię tego całego futbolu. Krykiet, ha! To jest sport!
Cały czas 1:0 dla nas skromnie, ale wystarczająco. Nawet nie wiem kto strzelił co za różnica?
NudnawoTen facet obok, widzicie? Co z nim jest nie tak? Panie! Jeszcze raz mnie Pan szturchniesz to zawołam ochronę! Hmm, nie wiem czemu, ale moi rodacy nawet nie dopingują tylko śpiewy Polaków się niosą nad murawą. W krykiecietam się dopiero dzieje. Na szczęście już połowa za mną Zdążę nawet na herbatę do Spaniards Inn.
Polacy na naszej połowie, bo właściwie czemu by nie? Cholera, ten łysy Polak się rozpędził. Ferdinand zatrzymał podanie, ale zaskakująco nieporadnie. Znów Łysy, tym razem skutecznie wracać się, Panowie! Już pole karne? JAK?! Terry walczy, wybij, wybij gdziekolwiek! Udało się im dośrodkować, ale chyba nic z tego nie będzieczyli powrót do drzemania a nie! Czekaj! Nie upilnowali! No nie upilnowali! Nawet nie tyle co gol, a egzekucja. Po prostu nam strzelił. Nawet na loży honorowej słychać przekleństwa. Panie ministrze co Pan? Jego matka to na pewno porządna kobieta.
Egzekutor nazywa się Frankowski podejrzewam, że właśnie stał się bohaterem jednego ze środkowoeuropejskich krajów. A my? Mamy jeszcze masę czasu na wygranie
Ha, Zrobiło się ciekawiej, i nawet burak obok mnie usiadł i się zamknął.

11 październik 2006. Mecz w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy 2008, Biało-czerwoni podejmują Portugalię. Po słabym początku eliminacji mało kto wierzył w końcowy sukces, ale ten mecz zmienił losy historii. 8 minuta Kuba Błaszczykowski zagrywa w "uliczkę" do Maćka Żurawskiego, ten dośrodkowuje, Smolarek wystawia piłkę na strzał Mariuszowi Lewandowskiemu, ten potężnie w stronę bramki, wybicie Ricardo, do piłki dopada Smolarek i pakuje ją do bramki obok bezradnie interweniującego Ricardo i jest GOOL, JEDEN DO ZERA DLA POLSKI.

Nigdy nie zapomnę tego meczu, to był mecz mistrza (Polska) z uczniem (Portugalia). Polacy grali jak profesorowie, bezradni Portugalczycy biegali za piłką nie wiedząc sco się dzieje. Każdy szanujący się kibic zna wynik tego spotkania.

Bitwa ta rozegrała się w roku pańskim 2006, na polach miasta Chorzów, które częścią było Górnego Śląska. Górny Śląsk zaś na ziemiach Polski leżał. W obronie ojczyzny, przed Portugalczykami, stanęły wojska polskie. Dowodził nimi, jeden z najznamienitszych strategów tych czasów, hrabia holenderski Leo Beenhakker, specjalnie sprowadzony przez Polaków aby przywrócić świetność ich wojsk. Wróćmy jednak do bitwy samej, którą to dane było mi oglądać z pobliskich wzgórz. Stanęło oto, naprzeciw siebie, po jedenaście dywizji zarówno polskich jak i portugalskich. Przewagę wydawało się mieć wojsko najeźdźcy, znanego w Europie przede wszystkim ze znakomitego wyszkolenia, ale też z wielu już wygranych potyczek. Siedząc tam wysoko wierzyłem jednak w moich pobratymców. Wierzyłem, że siłą serca i walką do upadłego pokonają tych "lepszych", "bardziej uznanych". Ku mojej radości Polacy walczyli jak równy z równym. Ba!W pewnym momencie zauważyłem, że sami starają się atakować wroga. Już wtedy wiedziałem, że potrzebny jest tylko jeden atak, jedno natarcie, które pozwoli nam wygrać z bitwę. I oto stało się. Zauważyłem, po prawej stronie pola, dwie polskie chorągwie. Dowodzili nimi młody książę Jakub Błaszczykowski i hetman polowy Maciej Żurawski. Jakże oni znakomicie dowodzili! Szybko zmieniali pozycje raz atakując, raz uciekając Portugalczykom, którzy wydawali się bezradni. Wtedy to, urwał się w głąb wojsk przeciwnika Maciej Żurawski. Manewrem Manewrem tym skupił na sobie uwagę lewej flanki wroga. Zdezorientowani Portugalczycy nie zauważyli, że w tym czasie przegrupował swoje oddziały książę legnicki Mariusz Lewandowski. Było to tym bardziej zaskakujące, że dowodził Lewandowski artylerią o ogromnej sile rażenia. Armaty huknęły tak potężnie i niespodziewanie, że niemożliwym było dla Portugalczyków uniknięcie uderzenia. I gdy wydawało się, że to koniec, że już się wróg nie podniesie, jedna z portugalskich formacji odparła ten atak. Dowodził nią Ricardo Alexandre Martins Soares Pereira, słynący z tego, że w decydujących chwilach potrafił zrzucić z siebie niemal całe uzbrojenie i sam rzucić się na wroga. Byłem niemal pewien, że się nie uda, że Ricardo odeprze ten atak, a my sami będziemy musieli się przejść do defensywy. Ale stał się cud. Na prawej stronie wyrosła jazda hetmana Euzebiusza Smolarka, wychowanego w Holandii, syna znamienitego niegdyś polskiego wojskowego Włodzimierza. Euzebiusz, który chwilę wcześniej ustąpił miejsca do ataku artylerii księcia Lewandowskiego, teraz sam, okrążając wroga, postanowił zadecydować u wyniku batalii. Atak był nie do odparcia i to on prawdopodobnie przesądził o zwycięstwie. Zwycięstwie, który szybko rozniosło się po całym kontynencie i umożliwiło Polsce stanąć na równi, z najlepszymi armiami Europy.

Przepraszam Americam_Soldier za podobną konwencję, ale nie widziałem wcześniejszych komentarzy. Tak czy inaczej Twój jest o niebo lepszy:)

Link do konkursowego wpisu wraz z filmikami: euro2008.blox.pl/2009/03/Akcja-koszulka-za-akcje.html
Suchy opis: W ramach konkursu zorganizowanego przez "Polsport" postanowił opisać akcję reprezentacji Polski, która najbardziej zapadła mi w pamięci.


Wybrałem akcję Jacka Krzynówka z meczu Portugalia-Polska rozgrywanego w ramach eliminacji do Euro 2008.
Akcja ta jest mi bliska dlatego, że siedziałem na trybunach Estadio da Luz.
A wszystko zaczęło się dosyć niemrawo. Od 73 minuty przegrywaliśmy 2-1. Wielu Polaków zaczęło w tym momencie śpiewać "gramy do końca, Polacy gramy do końca...". Aczkolwiek jakoś nie potrafiłem się w tym momencie podnieść. Nie wiem dlaczego ale straciłem całkowicie wiarę w reprezentację Polski. Coś co nigdy nie powinno się przydarzyć autorowi bloga "Gramy do końca!".
Ale cóż... zdarzyło się. Do tego Polacy nie grali nic wielkiego.
Dlatego w spokoju oddałem się pisaniu sms'a, w końcu co mi ciekawszego zostało do roboty?
Mecz jak dla mnie zrobił się nudny.
Skończyłem pisać sms'a, gdy Lewandowski podał piłkę do Krzynówka. I wtedy się zaczęło... od razu widziałem, że Jacek chce strzelać. Jednakże krzyczałem nie rób tego, nie strzelaj bo nie trafisz. I w tym momencie on to zrobił, strzelił! Piłka leciała chyba jakieś pół godziny, przynajmniej tak mi się wydawało. Czułem się jak bohater bajki "Kapitan Tsubasa"(w bajce tej piłka po strzale leci do bramki jakieś pół odcinka).

W końcu piłka doleciała i gol!!! Ekstaza na trybunach. Wszyscy ściskali wszystkich.

Nie potrafiłem opanować radości, nikt nie potrafił.
To była bramka, która nauczyła mnie jednego: "Mateusz, nie krzycz więcej do piłkarza, że ma robić to i to. Nie znasz się tym. Nie spędzasz dziesiątek godzin na treningach. Więc nie próbuj doradzać piłkarzom".
I tak też zrobiłem.
Niesamowita bramka, niesamowite emocje.
Oby więcej takich spotkań!

Polska Brazylia 1974. Maszczyk przejmuje piłkę, rozgląda się, wreszcie podaniem na dobieg uruchamia obecnego prezesa PZPN-u. Pod tą przerzedzoną czupryną nasuwa się pytanie: podać czy biec dalej? Byle nie spalić. Już ma podać, lecz oto zauważa lukę, dzięki której może się przedrzeć przez Brazylijczyków. Biegnie. Teraz to jego szybkość decyduje o wszystkim. Biegnie, aż mu się ciemno przed oczami robi. Ostatnim wysiłkiem wpycha piłkę w lewy dolny róg bramki GOL!!! Cała Polska wstaje z miejsc. Ten gol zjednoczył cały naród. Nieważne są problemy, kolejka w sklepie. Po raz pierwszy od dawien dawna na twarzach Polaków pojawia się uśmiech.

Był 12 października 2005 roku. Polacy kończyli zakończone sukcesem eliminacje do Mistrzostw Świata meczem z Anglią na słynnym Old Trafford. W 45 minucie gospodarze prowadzili 1-0. Polacy, zamiast, jak każe narodowa tradycja, spokojnie czekać na przerwę by usłyszeć "pogadankę mobilizacyjną" naszego trenera, sami się zmobilizowali i ruszyli jeszcze na Anglików. Przesiadujący na ławce Kamil Kosowski popędził swym długim jak sarna krokiem w pole karne, przypadkiem ograł obrońcę, dośrodkował futbolówkę, ta minęła wszystkich zawodników i...spadła na nogę Tomasza Frankowskiego, który pięknie, mocno, bez kompleksów uderzył, trafił, dał Polakom nadzieję. Oprócz wyjątkowej urody bramki, ważny był fakt, że "Franek" zaczął mecz na ławce rezerwowych. Trener Janas wpuścił go z konieczności, a napastnik udowodnił, że noga nie drżała mu nigdy. Satysfakcję sprawiło mi przede wszystkim, że to Frankowski zdobył gola, że utarł nosa Janasowi, Polacy grali do ostatniego gwizdka sędziego, wreszcie uciszyli na chwilę Old Trafford. Takich chwil się nie zapomina.

1 września to nie jest dzień, który kojarzy się dobrze - zwłaszcza w naszej ojczyźnie. Większości Polaków data ta przypomina o zbrojnym ataku na nasz kraj sprzed 70 lat, dla dzieci i młodzieży oznacza z kolei koniec lenistwa i początek niemal dziewięciomiesięcznej kampanii w... szkole. Tamten 1 IX jednak był zupełnie inny - myślę, że zarówno dla mnie, jak i tysięcy innych osób. Był to dzień radosny, nie tylko dlatego, że w sobotę nie trzeba było uczestniczyć w ''radosnych'' akademiach "Witaj Szkoło!". Tamtego dnia spełniło się moje wielkie marzenie, ba może nawet stało się coś, o czym marzyć nawet nie śmiałem. Tamtego dnia - 1 września 2001 roku - Polska zapewniła sobie awans do mistrzostw świata w Korei i Japonii, pokonując Norwegię 3:0. Biało-czerwoni byli pierwszą reprezentacją z Europy, która wywalczyła awans, a tego zwycięstwa i tego awansu mogłoby nie być, gdyby nie jedna, bodaj najpiękniejsza w tamtych eliminacjach akcja polskiego zespołu. Na świetlnej tablicy Stadionu Śląskiego jest 1:0 dla Polski po golu Kryszałowicza, a szampany - nie chcąc zapeszyć - są chłodzone jeszcze bardzo nieśmiało. Norwegowie w drugiej połowie przejmują inicjatywę, co i rusz niepokojąc świetnie dysponowanego Jurka Dudka. Gracze Engela zaczynają się odgryzać pańskim prześladowcom z norweskiego dworu dopiero w okolicach 70 minuty. Wówczas minimalnie chybia Radek Kałużny - ten, który w tych eliminacjach sprawił nam już tyle radości. Mijają cztery minuty i po chyba najpiękniejszym crossie w karierze Piotra Świerczewskiego - podając z linii własnego pola karnego na połowę rywali pozwala Olisadebe biec... sam na sam! - mamy kolejną wielką szansę. Znów się nie udaje. W końcu nadchodzi. TEN MOMENT. TA MINUTA. TA AKCJA.
Z lewej strony naszego pola karnego piłkę ma John Arne Riise, grajek, który w ciągu kilku poprzednich miesięcy zdobył jedyne pięć pucharów z Liverpoolem. Może nie chciał wadzić nowemu klubowemu bramkarzowi, może po prostu przestraszył się Tomka Hajty. W każdym razie piłkę stracił jak dziecko. ''Hajto fajny chopak, ale drwal, więc pewnie wy...ekspediuje piłkę hen daleko'' - pomyślicie. Nic z tych rzeczy. Hajtowy 'pyk piłka ładnym łukiem nad Norwegiem trafia na wprost na klatkę piersiową Kałuży. Ten spokojnie sie z nią obraca, robi kilka szybkich kroków stronę środa boiska i oddaje piłencję do Świerczewskiego. Świr ma sporo wolnej przestrzeni i zaczyna się robić magicznie, bo mknie z piłką bardzo dynamicznie. Dynamicznie - to jest to słowo. Jedno, drugie, trzecie i czwarte kopnięcie prawą nogą na którą operator robi zbliżenie i dystans dzielący polskiego pomocnika od bramki rywali jest coraz mniejszy. Już tylko jakieś 30 metrów od Thomasa Myhre. Świerszczu zwalnia i rozgląda się uważnie. Z prawej strony ciut schowani Marcin Żewłakow i bodaj Kałużny. Z lewej - dobrze ustawiony Olisadebe i szerzej - Koźmiński. Świerczewski czeka do końca, skupia na sobie uwagę trzech obrońców i... wybiera idealny moment, zagrywa idealną piłkę. Norwegowie zrobienie w tata-wariata, na lewej stronie piłkę ma Koźmiński, do środka już zbiega Olisadebe... to musi się teraz stać, po prostu musi! Myhre może sobie machać ręką, że jest spalony, ważne, że nie pokazuje tego asystent. Koza spokojnie przyjmuje, Olisadebe jest dwa kroki przed obrońcami, podanie do środka, Norweg robi wślizg, ale nie zdąży! nie sięgnie piłki! ... ułamki sekund trwają wieczność... Olisadebe i... GOOOOOOOOOOOOOOOOL! Oli z tej radości nie wie gdzie biec się cieszyć. Rusza w stronę Koźmińskiego, po chwili ten już ląduje na jego plecach. Tłumy w Kotle Czarownic szaleją z radości. Jerzy Engel i jego Płaszcz ściskają się z Tomaszem Kłosem, znanym w Kijowie karateką. Jest DWA do ZERA, już nic złego nie może się przytrafić! Żewłak dokłada gola, Ukraina wygrywa w Mińsku, a to oznacza wyjazd do Korei! Po 16 latach zagramy na mistrzostwach świata i nic innego w tym momencie się nie liczy! Dla mnie, urodzonego rok po MŚ w Meksyku, otwierają się bramy Nowej Rzeczywistości. Rzeczywistości, w której Polska pierwszy raz za mojego życia weźmie udział w największej imprezie piłka

"Aj Ricardo! Lewandowski popraw!! JEEEEST 1:0 dla Polski. Mówiłem popraw a Mariusz poprawił"

Nie zapomnę tego nigdy w życiu, komentarz Szpakowskiego, który potem przez tygodnie słyszałem na szkolnych korytarzach do dziś brzęczy mi w uszach. To były najlepsze czasy dla Leo w naszym kraju. Bronowicki dostaje piłkę, finezyjnie odgrywa do Kuby, a Kuba odpala rakietę w bramkę, której strzeże Ricardo. Ricardo widzi zbliżającą się z niesamowitą prędkością petardę i teraz już wie, że nie pozostało mu nic innego jak tylko ratować swoje życie odbijając ją gdziekolwiek. W tym samym czasie Mariusz Lewandowski przechadzał się w okolicach prawego rogu pola karnego sprawdzając, czy aby Portugalczycy nie zastawili tam pułapek mających na celu uniemożliwienie strzelenia im gola. W końcu tak kazał mu Leo. W kadrze był człowiekiem od czarnej roboty i to był właśnie jej przykład. Nagle usłyszał głośny świst i coś z góry powiedziało mu "Lewandowski popraw!!" Szybko zrozumiał, że ma wkopnąć piłkę do bramki. Pobiegł ile sił w nogach, kopnął jak mógł najmocniej i ruszył w kierunku chorągiewki ssąc kciuka na znak zadowolenia (tak mu kazał Leo).
Wtedy było 1:0 i choć skończyło się na 2:2 to cały polski naród był zadowolony.

Tylko jeden mecz mam w pamięci, tam gdzie Dudek bohaterem był w Stambule.

Niczym "Feniks z popiołów" odrodzili się piłkarze Liverpoolu. Jednakże w dogrywce i w karnych był jeden FENIKS zwany Szalonym Dudkiem. "Bramkarze muszą być szaleni... i mieć refleks" Sytuacja z Szewczenką długo śniła się po nocach pewnie nie tylko Ukraińcowi ale i Dudkowi. Interwencja magiczna wręcz niewiarygodna... to był cios Dudka typowo defensywny ale jakże bolesny. A w karnych to już nokaut... Dudek Dance stał się później bardzo popularny, jednakże tylko jeden taniec był tak zacny.

A ja nie zapomnę jednego momentu w meczu z Portugalią.... na MŚ 2002. No dobra, zapomnę jak się mnie mocno poprosi. Teraz, na spokojnie wszystko wydaje się uczciwe, ale wtedy? Mecz oglądałem w szkole, na geografii. Poznawaliśmy położenie Korei i demografię Portugalii. W momencie gdy przegrywaliśmy 2:0 wydawało się, że pozamiatane. Jednak Engelowski orły grały jak Orły. Arek Bąk do Michała Żewłakowa, który swoją gorszą, lewą nogą próbował chyba podać do Marcina w pole karne. Wyszło jednak zagranie w piątkę gdzie był Victor Baia i Paweł Kryszałowicz. Kocioł, zamieszanie, jednak jest Czarna Perła naszej kadry. Piłka klatka głowa Kryszała gol. Euforia. 50 osób w klasie wpada sobie w ramiona. Mi się trafiła najładniejsza dziewczyna w klasie (co wyjaśnia dlaczego ten mecz tak mi się podobał). Chwila radości i za chwilę wielka złość i żal. Ni ma gola. Jak to? Przecież Olisadebe jeszcze był faulowany. Bóg jednak nie jest dziś biało-czerwony, czy to może diabeł jest dziś... kolorowy? Nie ważne. Ważne jest, że skończyło się na 0:4. A gdyby jednak bramka została uznana jestem pewien, że byłoby inaczej. Jeden detal a tyle zmienia. Od tamtej pory, GDYBY nie kontuzja, Dudek ciągle broniłby w Liverpoolu. GDYBY nie Howard Webb byłoby inaczej. GDYBY nie Ekwador...GDYBY nie losowanie... GDYBY nie K....

Gdyby nie tamten sędzia, może dziś byłbym mężem najładniejszej dziewczyny w klasie? :)

Polska-Wlochy 2003 - gol Jacka Krzynowka ustalajacy wynik na 3-1. Otoz Rasiak stojacy 30 metrow od bramki podaje pilke(delikatnie ja podnosi) Zurawskiemu miedzy 4 wloskich obroncow, ktora ten drugi swietnie przyjmuje i staje w oko w oko z bramkarzem. Strzela po ziemi w prawy rog bramki, ta jednak odbija sie od slupka i pierwszym ktory do niej dobiega jest Jacek Krzynowek. W tym momencie nie ma juz jednak pusta bramke(bramkarz zdazyl sie podniesc a jeden z obroncow znajdowal sie miedzy nim i bramka), nie przeszkadza mu to jednak zdobyc bardzo efektownego gola: pilka odbila sie od poprzeczki za linie bramkowa i wypadla w pole

Próbowałem sobie przypomnieć jakąkolwiek akcję Polaków, taką, która pierwsza przychodzi mi do głowy. Było ich tak dużo, że nie jestem w stanie wskazać tej jedynej, ale jedna z pierwszych, to sytuacja (już tutaj opisana) z meczu z Walią w Cardiff, gdy Tomasz Frankowski wywołał ryk ekstazy pana Szpakowskiego, wrzeszczącego "GOL! GOL! GOL! JEDEN JEDEN!". Niezapomniane. Jednak skoro ta sytuacja została już wspomniana, próbowałem szukać dalej. I w tym momencie przypomniałem sobie, że przecież podczas ubiegłorocznego Euro gol Rogera z Austrią wywołał u mnie tak silne emocje, że w przerwie spotkania podbiegłem do komputera i po prostu musiałem o tym napisać.

Futbol jest piękny, a Bóg jest piłkarzem - krótka notka, którą napisałem "na gorąco". :)

Trudno wybrać najpiękniejszą, a zarazem najważniejszą akcję polskiej reprezentacji w całej historii rodzimej piłki nożnej. Polacy kilkukrotnie rozgrywali ciężie batalie o udział w wielkich imprezach, jak na przykład Mistrzostwa Świata. Decydujące mecze były często rodem z prawdziwego horroru. Nieoczekiwane zwroty akcji, piękne bramki, przechwyty , a nawet klasyczne "cieszynki" piłkarzy po strzelonej bramce na zawsze pozostaną w naszej pamięci- w pamięci prawdziwych fanów piłki nożnej. Jednak podobno najpiękniejsze jest to, czego sami byliśmy świadkami. W moim przypadku ciężko jest więc opowiadać o batalii z Anglikami w 1973, bo niestety nie było mnie wtedy jeszcze na świecie. Pierwszą zaś większą imprezą, w której Polska brała udział ze mną w roli kibica były Mistrzostwa Świata w 2002 roku. Ciągle pamiętam grupową porażkę z Portugalczykami 0:4. Po tym blamażu ciężko było patrzeć optymistycznie na przyszłość polskiej reprezentacji. Wszyscy marzyliśmy o Wielkim Rewanżu na ziomkach z kraju Luisa Figo. Wreszcie wydarzyła się ku temu wspaniała okazja- mecz w ramach Mistrzostw Europy z 11 października 2006 roku. Wielkie nadzieje przeplatane gorzkimi słowami krytyki dla reprezentacji trenowanej przez Leo Beenhakkera. "Wygramy!", "Portugalia nas zmiażdzy"- przepowiednie poslkich kibiców były bardzo różnorodne. Szczęśliwe ku wielkiemu zaskoczeniu całego świata, Polska ograła Portugalię 2:1. Bohaterem spotkania został Ebi Smolarej strzelec obu goli dla naszje reprezetacji. Komentatorzy wychwalali po meczu tego napastnika za niesamowity instynkt strzelecki, objawiony zresztą szczególnie w 17 minucie tego pięknego spotkania. Wygrywaliśmy wtedy już 1:0, gdy często krytykowany przez masy Grzegorz Rasiak przechwycił piłkę wybitą przez jednego z portugalskich obrońców i natychmiast zagrał na wolne pole do wbiegającego Smolarka. Ebi doskonale zorientował się w sytuacji i natychmiast przejął piłę. Gdy ujrzał, iż arbiter boczny nie sygnalizuje spalonego bez wahania przymierzył na bramkę strzeżoną przez Ricardo. Piłka zatrzepotała w siatce. Nie mogło być inaczej! Mocno, celnie i skutecznie! "Ależ akcja, ależ dzień Ebiego!"- zachwycał się jeden z komentatorów tego spotkania. Gol na 2:0 dawał Polakom ogromną przewagę psyhiczną nad przeciwnikami. Wszyscy czuliśmy, że to jest ten Dzień. Dzień Triumfu. Polska pokazała, że umie grać w piłkę! Że nie jest gorsza od światowych potęg. Wspólnie głośno wykrzyczęliśmy światu- "Yes, we can!!"

28.03.2009 Irlandia Płn. - Polska
Wasilewski wybija piłkę z pola karnego przed siebie. Piłkę przejmuję Ireneusz Jeleń mija obrońcę i fantastycznym lobem pokonuję bramkarza gospodarzy. :)

Był rok 1996. Polska przyjechała na Wembley. Przyjechała tylko po wyrok. Na bramkę na tym słynnym stadionie czekaliśmy 23 lat od czasu pamiętnego gola Domarskiego. Mecz Polska rozpoczęła spokojnie. Aż nadeszła 7 minuta. Polacy rozpoczęli akcje, w której było wiele przypadku. W której Bałuszyński przebiegł całe boisko wszeż, w której Michalski z Hajto nieporadnie rozgrywali piłkę w środku boiska. Aż w końcu Bałuszyński otrzymał ją na prawym skrzydle i dośrodkował płaską piłkę w pole karne. Minął się z nią Krzysiu Warzycha, minął się obrońca angielski. I doszedł do niej Marek Citko, który strzelił obok bezrdnego Seamana. "W takich sytuacjach Citko nie przebacza" -
krzyczał Zbigniew Boniek. Wtórował mu Dariusz Szpakowski. Na dworze było słychać tłumy krzyczących i wiwatujących osób. "Polska prowadzi", "Polska zdobędzie twierdzę", "Wembley zdobyte". Jednakże był to mecz bez happy endu. Przegraliśmy. Ten mecz mu uświadomił, że żeby wygrać z Anglią potrzeba 11 wojowników. Wszyscy muszą zagrać na najwyższym poziomie. Niestety w tym meczu zawiódł Andrzej "książę Paryża" Woźniak. Jednak mimo w sumie słabego wyniku tą właśnie bramkę reprezentacji najlepiej zapamiętałem. Bramkę strzeloną przez największy, niespełniony talent polskiej piłki, bramkę strzeloną przez piłkarza, który miał otwartą drogę do piłkarskiej europy Europę, bramkę strzeloną przez zawodnika znakomitego, ale nękanego przez kontuzje.

12 października, Old Trafford. W meczu el. MŚ Anglia podejmuje Polskę. Ekipa wyjazdowa naszych kibiców jak zwykle silna, ale cóż z tego - prawdziwy fan wie, że jak Polska, to tylko słowami Dariusza Szpakowskiego. Pierwsza połowa wyrównana, z lekkim wskazaniem na Anglików, którzy nie potrafili jednak zdobyć gola. Jednak w końcu nadchodzi 43. minuta i grobowym tonem pana Darka słyszymy, że Owen strzela na 1:0. Bramka do szatni, tragedia. Ale Orły wiedzą, o co grają i się nie poddają - szybka kontra, Lewandowski podaje w Anglika, odbita piłka wraca pod jego nogi, ładne prostopadłe zagranie do Kosowskiego, ten ogrywa Terry'ego, dośrodkowuje i... www.youtube.com/watch?v=MtbtDkwsiA4 . Kibice zamierają, bowiem po pełnym husarskich emocji okrzyku (0:15) na rekordowe 12 sekund zawiesza głos red. Szpakowski. Mecz trwa dalej, wynik niekoniecznie wiekopomny, ale akcja i (w szczególności) komentarz zostają w głowie na lata.

11 Pażdziernika 2008 , Chorzów . Mecz eliminacji mistrzostw świata Polska - Czechy . Miałem okazję być na tym meczu i dlatego wspominam go fantastycznie . W szczególności zapadła mi w pamięci jedna akcja . W 27 minucie walka pod polem karnym Polski , nasze orły przejmują piłkę , wyprowadzamy kontratak . Kuba Błaszczykowski dostaje piłkę w środkowej części boiska , ogrywa trzech rywali i podaje do Pawła Brożka . Ten pięknym strzałem po ziemi w krótki róg pokonuje bezradnego Petra Czecha . Bramka ta dla nas była bardzo istotna a w szczególności dla samego strzelca . Paweł Brożek wreszcie został powołany przez Leo Beenhakkera i zagrał od pierwszej minuty . Pamiętam radośc na Stadionie Śląskim - bezcenna . Pozdrawiam

mam pytanie: do kiedy można pisać konkursowe akcje?

Pięć minut Jacek. Pięć, może z siedem jak sędzia coś doliczy. Weź się w garść chłopie, spójrz na trenera, stoi z tą swoją kamienną twarzą i patrzy się na ciebie. A było tak dobrze, prowadziliście jeden zero. Jak się skończy mecz będzie kac, że daliście sobie to wyrwać...
Trener w ciebie wierzy, CAŁA POLSKA W CIEBIE WIERZY, zrób coś człowieku, nie możecie sobie dać wyrwać tego awansu! Jedna akcja Krzyniu, tylko jedna, jeszcze ta... Gra się nie klei, trzymają was z daleka od bramki Ricardo, ale Tyś jest Jacek, ze szlachetnych piłkarskich Sopliców, tfu Krzynówków. Jak człowiek się zmęczy to mu się wszystko w głowie miesza. A bądź nawet samym Robertem Carlosem! Ten też uderzał z lewej. O zobacz podanie od Lewego, to znak Jacek, może się uda. Jasny gwint, chyba ze czterdzieści metrów. Jeszcze Deco się tu przypierdzielił, trzeba go ominąć, kolejne dwa metry. Roberto Carlos Krzynówek teraz! Dobrze siadła. Leci zaraz przy trawie. Kursłupek, nie GOOL!! Euforia Gooool!!! Polska Portugalia 2:2! Gramy dalej!

Postaram się krótko... MŚ 1974. Gramy z Wielką Brazylią! O medal. O prestiż. O nowy rozdział w historii polskiego futbolu. Większość meczu Brazylijczycy dominują. Polacy też kilka razy zagrozili bramce czarodziejom piłki. I wreszcie nadchodzi TA AKCJA! Grzegorz Lato dostaje piłkę jeszcze na swojej połowie. Dwa, trzy kontakty z piłką. I wtedy uruchamia KERS ! Tak - Lato miał już go wtedy a więc 30 lat przed oficjalnym wprowadzeniem jej do F1 !!! Pokazuje lewemu obrońcy plecy i wszystko co poniżej (...) I jeszcze ten spokój podczas strzału (tzw. szczur) obok prawej nogi rozpaczliwie interweniującego bramkarza! Strzelić bramkę Brazylii, która w dodatku daje medal MŚ! Jak ja mu tego zazdroszczę...i jaka szkoda że nie mogłem tego widzieć LIVE. Urodziłem się kilka miesięcy później...
PS. Ta bramka decyduje o tym, że za każdym razem gdy jestem na meczu ligowym lub reprezentacyjnym, odkąd prezesem PZPN jest Grzegorz Lato nie śpiewam z resztą ulubionej kibicowskiej przyśpiewki o miłości do PZPN...
pablo.zet@interia.pl

Niestety lata tłuste nie nastały, a sytuacja była daleka od idylli, którą zaproponował nam w swoim orędziu barcelońskim Dariusz Szpakowski. Kolejnym mundialem, do którego Polacy zgłaszali aspirację, był turniej w Japonii i Korei. Seria nieudanych potyczek towarzyskich, beznadziejna gra oraz długoletnia passa niepowodzeń skazywały reprezentację na pożarcie. Losowanie grup okazało się szczęśliwe dla nas, nazwisko selekcjonera Engela, kojarzyło się, z czytanym z angielskiego słowem angel - anioł, co było dla nas niesfornym promykiem, atakującym nasze pesymistyczne, przeżarte nicością głowy. Trzeba było pokonać tylko Ukrainę i Norwegię. Tylko, bo dla nas to zespoły, które nie wygrywały z nami samą nazwą i kolorem koszulek. Najważniejszy mecz tych eliminacji, który rozegraliśmy okazał się być pierwszym meczem. Pojedynek z Ukrainą w tamtych realiach, na ich stadionie, z Rebrowem, Szewczenką w szczytowej formie, połową Dynama Kijów, które rozbiło Barcelonę 4-0, był dla nas jak gra o honor, jak gra o życie. Stawka tego spotkania, eliminacji była ogromna. Napompowana wieloletnimi oczekiwaniami, niespełnionymi nadziejami. Tyle lat patrzeliśmy jak wszystkie nacje wokoło wystrzeliły piłkarko w górę, a ta z zasady najbiedniejsza właśnie miała skopać naszych chłopakom tyłki, spuszczając nas do ostatniej ligi europejskiej.

Bardzo się rozpisałem. Czas na refleksję. Czym jest ta niesamowitość piłki nożnej? Gdy Zubow oddał uderzenie, które niechybnie miało pogrążyć Polaków, przywrócić arytmetykę całym zawodom, dać 3 punkty zespołowi lepszemu, przed oczami przewinęło mi się dosłownie wszystko to, co napisałem wyżej. Tylko cud mógł nas uratować.
Niczym błąd programistów, z nikąd biegł do asekuracji, opuszczonej przez naszego bramkarza, bramki Tomasz Kłos. Rozpędzony, wyskoczył w powietrze trzymając wyprostowaną prawą nogę w pozycji, której pozazdrościłoby mu wielu karateków. Frunąc tak, dobrych kilka ułamków sekund, a może sekund, być może minut, a nawet godzin, przecząc prawom grawitacji, czasoprzestrzeni wybił on piłkę w pole, mając w momencie odbicia futbolówki, nogę w lewym okienku bramki Jerzego Dudka. Niemożliwość staję się rzeczywistością, a wyczyn Tomasza Kłosa spowodował utratę wiary w zwycięstwo drużyny ukraińskiej, a my napawając się mitem bohatera, ratującego naród w jedyny, znany tylko nam, Polakom, sposób, strzeliliśmy trzecią bramkę i niesieni tym faktem wygraliśmy mecz 3-1 oraz całe eliminację. Wróciliśmy do światowej elity, a przynajmniej do jej przedsionków. Następnie nauczeni umiejętności wygrywania z najlepszymi udało się nam awansować do Mistrzostw Świata w Niemczech06 oraz po raz pierwszy do Mistrzostw Europy 08. Wallenrod byłby dumny..

25/09/1996, sroda parenascie minut po godzinie dzwiatej
Kolejna grozna akcja hiszpanow, a juz przegrywalismy zero do dwoch, po golu Pantica i zakurzonego dzisiaj Diego Simeone. Siedze sam w pokoju i wpatruje sie w moja czarno-biala vele o przekatnej mniejszej niz, zdawaloby sie, wyswietlacze dzisiejszych telefonow komorkowych. Dobiega konca pierwsza czesc spektaklu bedacego czescia legendarnej Ligi Mistrzow.
Maciek Szczesny, siwy jak zwykle, daleko wyrzuca pilke; jest szansa na kontre. W okolicach polowy przejmuje ja magik polskiego futbolu tamtego okresu; wydaje sie ze od kiedy ma kontakt z pilka znacznie przyspiesza, zostawiajac za soba graczy z Madrytu, a nigdy nie nalezal do gepardow futbolu. Ruszaja we dwoch; na przeciwko juz tylko jeden zawodnik w pasiastej koszulce i Jose Molina, a do bramki mniej niz piecdziesiat metrow...

Moment Magii

..."Pilkarski majstersztyk!!!" drze sie komentator w czarno-bialej veli, drzwi od mojego pokoju otwieraja sie z impetem, wpada Tata, patrzy na mnie, nic nie mowi tylko siada i razem ogladamy sunacego na brzuchu po szaroburej murawie Marka z niewinnym usmiechem na ustach. Z Duzego Pokoju dobiegaja basowe pomruki 21 calowego telewizora JVC, chrypiacego na najwyzszym poziomie glosnosci. Jeszcze klasyczne juz ruchy reka, powtorzone tez zaraz po pokonaniu Seamana na Wembley, i juz ginie w objeciach kolegow.
Do konca meczu juz siedzimy we dwojke wypatrujac w veli kolejnych majtersztykow.
W tym spotkaniu juz ich nie bylo.

kolumbijski bramkarz wznawia grę..... GOL !!!

Tylko nie strzelaj idioto!

A on strzelił. ID (leeeciii) IO (leeeciii) TA (wpadła). WPADŁA, piłka WPADŁA. Ricardo leży, Krzynówek biegnie, za nim biegnie Wasyl, Scolari wychodzi z siebie, kibice szaleją, Cristiano myśli o Realu, Szpakowski krzyczy, a ja? Biegam po domu jak opętany (pierwszy raz w życiu).

Minutę wcześniej...

Kuba zabierał się do rajdu prawym skrzydłem, już nawet dostał piłkę, kiedy został sfaulowany przez nadbiegającego przeciwnika. Już nie pamiętam kto wykonał ten ostatni (przed dotknięciem piłki z wielką małą stopą) rzut wolny, ale gdy futbolówka doszła do Lewandowskiego (Mariusza, ten drugi to pewnie kilka sekund później wykrzykiwał pierwsze zdanie mojego wpisu), ten o mało jej nie stracił. No ale uff, nie stracił, ba! nawet odegrał. Chwilę później piłka dostała się pod panowanie wielkiej małej stopy Jacka Krzynówka. "Obiega Błaszczykowski" - słowa Szpakowskiego sprawiły, że spojrzałem w prawy róg ekranu. Rzeczywiście, znakomicie ustawiony Kuba tylko czekał na podanie, a znając jego umiejętności, mogliśmy przypuszczać, że poradzi sobie bez problemu z jednym (!) tylko przeciwnikiem i otworzy sobie drogę do bramki i "zwycięskiego" remisu, ale gdzie tam - "Krzynówek do środka"; też sobie wybrał drogę, akurat wszyscy (oprócz Cristiano, który myslał... oj wiecie o kim) rywale wrócili na środek. Ale dalej pomyślałem, że nie jest źle i w tej drodze na środek boiska jest jakaś myśl, bo "czeka tutaj Lewandowski". Gdy zobaczyłem Lewandowskiego (wiecie którego), czekając na podanie od wielkiej małej stopy, pomyślałem, że to jest ta akcja. Znając umiejętności Mariusza, a zwłaszcza jego atomowe uderzenie byłem przekonany, że za chwilę piłka rozerwie siatkę w bramce na stadionie da Luz w Lizbonie i zdobędziemy upragniony "zwycięski remis"; ale gdzie tam by wielka mała stopa myślała o Lewandowskim. Wielka mała stopa spojrzała tylko na twarz przestraszonego Portugalczyka z której wyczytała zdanie "Będzie strzelał idiota, nawet nie uniosę nogi", wielkiej małej stopie już nawet nie chciało się patrzeć jak ustawiony jest ni(e)jaki Ricardo, bo i tak wiedziała, że jak będzie trzeba to i tak go oszuka (wiedział coś o tym już pewien bramkarz z Madrytu, o imieniu Iker), wielka mała stopa nie kalkulowała, wielka mała stopa nie robiła sobie nic, kiedy cała Polska krzyczała "tylko nie strzelaj", wielka mała stopa po prostu kopnęła piłkę...

29. maja 1993 roku, Stadion Śląski, mecz Polska Anglia, eliminacje mistrzostw świata.
Prowadzimy 1:0 po bramce Dariusza Adamczuka w 36 minucie. Polskie orły fruwają wysoko,
co rusz wbijają szpony w angielskie lwy. W 60. minucie (a może w 55., a może w 65.) bramkarz Anglików Chris Woods podaje piłkę prosto na nogę stojącego na 30. metrze Marka Leśniaka. Napastnik reprezentacji Polski rusza na bramkę rywali, obrońcy oglądają tylko numer 11 na jego plecach. 55 tysięcy kibiców już widzi piłkę w bramce. Trudno sobie wymarzyć lepszą okazję. Leśniak jest na wprost bramki, a przed nim tylko ten, który tak nieudolnie wybijał piłkę. Może mijać bramkarza albo strzelać, uśmiechając się szelmowsko pod wąsem z pytaniem w który róg, Chrisy? Leśniak wybiera to drugie rozwiązanie. Strzela po ziemi wewnętrzną częścią stopy, Woods rzuca się, nie sięga piłki. Na stadionie ryk entuzjazmu przeradza się w okamgnieniu w jęk zawodu. Futbolówka mija bramkę. Nie ma nawet rzutu rożnego...
W 78. minucie Marek Leśniak zostaje zmieniony przez Kazimierza Węgrzyna, w 80. minucie Ian Wright strzela wyrównującą bramkę, Stadion Śląski po tym meczu zostaje zamknięty decyzją UEFA z powodu burd kiboli, a Polska do dziś czeka na pierwsze o 1973 roku zwycięstwo nad Anglią.

Wiem, że konkurs się skończył. Ale po prostu muszę to przypomnieć. 1995 rok, w moim domu remont. Siedzę na podłodze bez dywanu w dużym pokoju i gapię się w telewizor. Gramy z Francją, w której bramce stoi niepokonany-od-iluś-tam-minut Bernard Lama. Siedzę na tej zimnej podłodze i spodziewam się najgorszego. Pamiętam z tamtego meczu, że właściwie cały czas się bałem. Z jednym jedynym wyjątkiem. Z jedną minutą wielkiej radości. 35 minutą. Wtedy to Iwan wygarnął wślizgiem piłkę jednemu z Francuzów (nie pamiętam komu), kopnął ją do Kowalczyka, Kowalczyk jeszcze szybciej do Juskowiaka. Jusko dotknął piłkę dokładnie trzy razy (pamiętam!) zanim nie wpadła do siatki. Jakoś tak kopnął lekko, po ziemi, jakoś tak nędznie, na krótki słupek. Ale wpadła!