POLSPORT

Zlatan Ibrahimovic to najbardziej przeceniony piłkarz Europy - napisał jeden z najwybitniejszych felietonistow naszych czasów, Martin Samuel z „Timesa”. Anglik pisze mniej więcej tak, że Szwed to oczywiście dobry zawodnik. Musi nim być skoro mało kto zarabia więcej od niego, skoro strzela tyle goli w Interze Mediolan, a jego klub ze spokojem zmierza po trzeci tytuł mistrza Włoch. To zresztą „Sunday Times” określił kiedyś styl gry Ibra jako „half-ballerina, half-gangster”. Nie znajdziesz czołowego trenera w Europie, który nie zachwycałby się stylem gry Szweda. W tym i Leo Beenhakker, który pierwszy poznał się na talencie Ibrahimovicia i wymógł ściągnięcie go do Ajaksu Amsterdam (pamiętacie ten serdeczny uścisk obu panów przed meczem Szwecja - Trynidad i Tobago na ostatnim mundialu).

Samuel piesze jednak, że nie może sobie przypomnieć wielkiego meczu w wykonaniu Szweda. Jako Anglik pewnie rzadko ogląda Serie A, a podczas Euro 2004 kiedy Ibrahimowic upokarzał Włochów (ten jego gol piętą, który jak się później okazało wyeliminował Azzurrich z turnieju) pewnie pisał tekst z konferencji Svena Gorana Erikssona. Dwumecz z Liverpoolem w Lidze Mistrzów, w którym Ibra zawiódł i wręcz został przyćmiony przez Fernando Torresa to jednak za mało, by odmawiać mu wielkości.

W jednym felietonista „Timesa” ma trochę racji. Do Szweda co raz trwalej przykleja się wizerunek piłkarza, który gra dobrze wtedy kiedy drużyna gra dobrze. Nie ma jednak wystarczającej charyzmy, żeby wykorzystać swoje wybitne umiejętności i jeszcze porwać za sobą kolegów, kiedy drużynie idzie źle. Jak potrafi choćby Steven Gerrard z Liverpoolu. Takim zawodnikiem Ibrahimovic nie był ani w Ajaksie, ani Juventusie. Ani reprezentacji Szwecji.

To trochę przypadek Thierry'ego Henry, który też błyszczał, kiedy błyszczała cała drużyna, ale długo nie potrafił odwracać losów meczu. Dopiero kiedy został kapitanem Arsenalu po odejściu Patricka Vieiry coś przełamało się w jego psychice. Wówczas dopiero zaczął brać na siebie odpowiedzialność, którą wcześniej odrzucał. Ten sezon 2005-06, zwieńczony finałem Ligi Mistrzów, miał naprawdę wielki, choć wcześniej potrafił zdobywać więcej goli.

W dyskusji czytelników „Timesa” pod tekstem dwa najczęściej pojawiające się nazwiska najbardziej przecenionych (czytaj: wcale nie aż tak dobrych jak sie powszechnie uważa) piłkarzy to Wayne Rooney i Paul Scholes. Przyznają to nawet fani Manchesteru United. Ciekawe...

Ktoś tam napisał również, że takim samym przypadkiem co Ibrahimović jest na Wyspach Cristano Ronaldo, który na własnym podwórku (w lidze) strzela gole na potęgę i nie ma sobie równych, ale nie zagrał jeszcze wielkiego meczu w Europie, a podczas prawdziwego testu, przeciwko Milanowi w półfinale ubiegłej edycji zawiódł haniebnie. Tu się nie zgodzę (obu panów zderzyłem ze sobą na blogu w listopadzie).

Pomijając już że zostać najlepszym na „własnym podwórku” to w przypadku Portugalczyka naprawdę coś (cztery angielskie drużyny w ćwierćfinale Ligi Mistrzów), Inter został przecież mistrzem Włoch właściwie przed rozpoczęciem rozgrywek. Gorzej, że Szwed potrafi mieć równie zbawienny co destrukcyjny wpływ na drużynę (ot choćby świeży konflikt z Hernanem Crespo), czego nie można zarzucić Ronaldo. W dodatku „wielki mecz” wciąż przed Portugalczykiem w tym sezonie, przed Ibra już nie. Chyba, że dopiero na Euro 2008.

PS: Do internautów, których irytuje, że muzyczka sama włącza się na blogu. Mogę Was tylko przeprosić za inconvenience ale za bardzo podoba mi się idea posiadania bloga z ilustracją muzyczną, by z niej rezygnować. Czasem udaje mi sie znaleźć utwór, który byłby komentarzem do tekstu, jak dziś kiedy Iggy Pop śpiewa 'I'm bored with being God...' - mam wrażenie, że Zlatan co raz częściej myśli podobnie;-). Czasami muza wyraża nastrój, a czasami chcę sam po prostu posłuchac czegoś co akurat przemknęło w Roxy FM czy Esce Rock. Ten blog już tak ma. Jeśli jeszcze kiedyś zajrzycie na Polsport, to już będziecie wiedzie, e tu zawsze coś (nie) gra. Oki? Wam i tym, którym muza nie przszkadza serdeczzne pozdro. mp